De volgende dag zijn wij naar de pont gereden om daar naar Snaefellslnes te gaan. Onderweg hadden we een stel lifters nog meegenomen die ook die kant op moesten. De pont was volgeboekt, maar we konden gelukkig op de wachtlijst komen. Wat eigenlijk inhoud dat als er toch nog een auto bij kan ze de lijst gaan afwerken. Gelukkig was er nog een klein plaatsje op de pont, want omrijden zou veel langer duren. Na lang rijden en vele mooie plekjes gezien te hebben zijn we bij een golfbaan gaan kamperen.

Na een dag veel rijden hadden wij wel zin in een dag met wat meer stops, we zijn begonnen bij een Saga & Settlement museum in Borganes, waar een sage werd verteld over een anti-held die zijn eigen zoon heeft vermoord. Verder was er een exhibitie over hoe IJsland is gekoloniseerd. Vervolgens zijn wij nog naar Pingvellir gereden, waar de continentale platen uit elkaar worden getrokken. Daarna hebben we de Gullfoss waterval en de geiser bezocht. Deze geisers genaamd Strukkur (elke acht minuten) en Geysir (zeer sporadisch) stonden midden in een park met allerlei geothermische bronnen waar kokend water uit kwam lopen. ‘S avonds zijn wij gaan relaxen in een hotpot.

De volgende dag zijn wij direct naar Skaftafell gereden waar wij een tour hebben geboekt naar de top van de hoogste berg van IJsland (2100m) voor twee dagen later waardoor we een rustig dagje tussendoor hadden. Die dag hebben we maar eens lekker rustig aan gedaan, we zijn alleen even gaan kijken bij een meer met ijsbergen. Deze ijsbergen breken van de gletsjer af en drijven daarna een tijd in dat meer rond tot ze gesmolten zijn. De kleuren van het ijs is erg mooi en we hebben genoten van het uitzicht. De volgende dag zijn we om 4 uur ‘s ochtends aan de klim begonnen. Over de top ligt een gletsjer, waardoor wij 3/4 van de 13 uur aan touw gelopen hebben. Alleen laatste 200 meter tot de top hebben wij met stijgijzers onder de schoenen hoeven lopen. Het was een mooie tocht, alleen hadden wij het pech dat het op de top mistig was waardoor wij niet echt een uitzicht hadden. De gletsjer is de grootste van de wereld als Antarctica niet meegeteld worden, dus het uitzicht over de sneeuw vlaktes werd ons onthouden. Het was een geweldige tocht, mooie klim, maar na 13 uur klimmen waren we helemaal uitgeput. ‘S avonds zijn wij dan ook snel naar bed gegaan.

De dag erop hebben wij de terugreis ingezet, om de lange rit op te breken zijn we gestopt bij een museum in Skogar. Dit openluchtmuseum had oude IJslandse woonhuizen, een school en een kerkje welke allemaal verzameld zijn door een persoon. Toen het museum werd bestormd door massa’s tourbussen zijn wij weer weggevlucht richting Hverageroi. De laatste volle dag hebben wij de auto ingeleverd en zijn wij door de binnenstad van Reykjavik gelopen. Na een paar uurtjes hadden wij het wel gezien en zijn wij met de bus naar een Camping gegaan (achter een motel) waar wij met moeite onze tent hebben kunnen opzetten door de harde wind. De volgende ochtend zijn wij lopend naar het vliegveld gegaan (30 min) en zijn wij teruggevlogen naar Schiphol.

De vakantie in IJsland was prachtig, leuke mensen en een ruige natuur. We hebben genoten van de trek en het rijden met de auto. Vooral de natuur vonden we prachtig, heel uitgestrekt en leeg. We kunnen iedereen die van trekken en natuur houdt IJsland aanraden.

Duur: Acht uur
Moeilijkheid: Eenvoudig

Dag 2 Leirufjordour -> Hrafnsfjordour Hut
Wij hadden de wekker om 3:45 gezet zodat wij met eb het pad konden afsnijden door over zandbanken te lopen. De dag ervoor hadden wij de getijden gevraagd aan de kapitein. (Deze schuiven echter iedere dag met een uur op) Het was echt doorbikkelen, want we hebben met onze sandalen bijna een uur over zandbanken met waterstomen gelopen en we hadden het echt koud!!! Het heeft een uur geduurd voordat wij weer gevoel kregen in onze voeten. Vervolgens zijn wij doorgelopen naar een schuilhut, waar wij onze tent naast hebben gezet. Het pad was erg lastig te volgen waardoor wij stukken over pollen en een kiezelstrand gelopen hebben.

Duur: Negen uur
Moeilijkheid: Het op het pad blijven, gras en kiezelstrand lopen.

Dag 3 Hrafnsfjordour Hut -> Barosvik
Het startpunt was twee kilometer voor een pas, doordat het pad tot over de pas goed aangegeven was waren wij snel de pas over. Vervolgens zijn we in het dal het pad kwijtgeraakt waardoor wij meerdere malen vaker hebben doorgewaard door de rivier. Een keer gingen zelfs alle kleren uit. Tussen het doorwaden door liepen we over mos wat nat was en als je erop stond zakte de schoenen 5-10 cm diep in het water. Nadat wij bij de kust aangekomen waren kwamen we op een pad terecht waardoor wij weer flink tempo konden maken, helaas hield dit snel op en vervolgde de route over een kiezelstenen strand en langs de kliffen op. Er lag veel rottend zeewier op het strand wat het nog extra glad maakte, en daar wil je echt niet met de neus inliggen. Omdat het tussen vloed en eb tij was, moesten wij op een plek doorwaden door de zee langs een klif waar de golven boven de heupen kwamen. Jantien werd verrast door een extra hoge golf waardoor zij het water ingetrokken werd. Gelukkig kon ze er snel weer uit klimmen en nadat zij droge kleding aangetrokken had hebben wij onze weg vervolgd over het kiezelstrand. Na enkele uren waren wij aangekomen voor een pas en moesten wij beslissen of wij nog minstens twee uur verder wilde lopen. Omdat wij ons erg fit voelde zijn wij de steile pas overgegaan. In het dal hebben wij een mooi plekje bij een rivier gevonden om onze tent op te zetten. Wij vonden wel dat wij een extra eten uit de voorraad konden opeten. Michael was na het eten direct in slaap gevallen.

Duur: Elf uur
Moeilijkheid: Duur, klif bij hoge golven passeren, veel doorwaden, stenenstrand, steile pas met veel sneeuw

Dag 4 Barosvik -> Vuurtoren
Omdat wij de dag ervoor erg lang doorgelopen hadden zijn wij pas om 9:30 begonnen met lopen. Volgens onze wandelkaart zou het een relatief vlakke route moeten zijn, maar niets was minder waar. Het weer was prachtig en als er geen wind was werd het zelf warm tijdens het lopen. Onderweg zijn wij mooie kliffen tegen gekomen waar zeemeeuwen hun nesten tegenop gebouwd hadden. Uiteindelijk zijn wij gestopt bij een vuurtoren, waar wij nog een tijdje gesproken hebben met een groep Ijslandse vrouwen die de hut klaar aan het maken waren voor bezoekers. Wij waren volgens hun de eerste toeristen van het seizoen en daar moest een foto van gemaakt worden. Een paar honderd meter van de vuurtoren hebben wij onze tent opgezet.

Duur: Acht uur
Moeilijkheid: Relatief Veel klimmen en dalen

Dag 5 Vuurtoren -> Rekavik

‘s Ochtends tijdens het ontbijt kwam er een poolvos langs onze tent lopen die richting de vuurtoren liep. Deze leek niet bang te zijn voor mensen al bleef het vosje buiten handbereik. Na een steile klim langs de kliffen op zijn we aangekomen in het dal van Hornvik. Wij hebben onze tassen bij een huis achtergelaten en zijn de klif opgelopen. Vanaf de klif hadden wij een mooi uitzicht op het fjord maar omdat het mistig was had het weinig zin om hoog op de klif te gaan lopen. Nadat wij onze tassen hebben opgehaald en onze weg vervolgd hadden over een kiezelstrand moesten wij doorwaden bij een stuk strand met wat drijfzand. Dat gaf ons geen comfortable gevoel, al zijn wij er prima overheen gekomen. Hierna kwamen wij een Engels gezin tegen die met hun dochter liepen. Volgens de kaart was het nog ongeveer een uur lopen langs de klif naar Rekavik, in de praktijk moesten wij met behulp van een touw over een klif klimmen en over een stenenstrand lopen. Vervolgens waren wij het pad kwijtgeraakt waardoor wij extra lang over het strand gelopen hebben. Na een steile klim en twee poolvosjes gezien te hebben zijn wij aangekomen in het dal. Het was prachtig en stil en ‘s avonds hoorde wij twee poolvosjes naar elkaar blaffen.

Duur: Negen en een half uur
Moeilijkheid: Doorwaden, met touw klimmen met bepakking en dichte mist

Dag 6 Rekavik -> Kjaransvik

We zijn ‘s ochtends een pas overgestoken om door een mooie vallei door te lopen, waar in tegenstelling tot andere dagen verschillende groepen mensen zijn tegengekomen. Bij Hofn waren we even gestopt bij een zomerhuis dat door vijf families onderhouden wordt. Ze ontvangen daar groepen mensen en ze vertelde ons dat zes weken eerder een ijsbeer gezien in het gebied. Deze dieren komen uitgeput, na waarschijnlijk een week zwemmen, aan de kust. Omdat er geen eten voor hen is zullen ze op mensen gaan jagen. Dit is de reden waarom deze worden afgeschoten, maar deze was onvindbaar en dus (hopen wij) waarschijnlijk al gestorven. Nog een tip van de Ijslanders: Neem altijd iemand mee die langzamer loopt dan jij. Omdat wij niet dicht bij de hut wilden staan zijn wij een uur doorgelopen. Hier hebben wij onze tent opgezet en zijn vroeg gaan slapen.

Moeilijkheid: Veel sneeuw en een steile afdaling of los grind.
Duur: Negen en een half uur

Dag 7 Kjaransvik -> Hesteyri

De laatste dag, omdat wij de middagboot van 17:00 perse wilde halen zijn wij vroeg opgestaan en zijn wij de laatste pas overgestoken. Er lag veel sneeuw aan de andere kant van de pas waardoor het afdalen lekker snel ging. Toen wij in Hesteyri aankwamen zijn we lekker in de zon gaan genieten van het mooie weer. De boot ging direct naar Ísafjörður waar wij de broodnodige douche genomen hadden en ‘s avonds onszelf getrakteerd hadden op de Thaikoon.

Moeilijkheid: Veel sneeuw op de pas.
Duur: Zes uur

Voor mensen die dit lezen en in dit gebied willen wandelen: Het lopen op Hornstrandir mag niet onderschat worden en enig voorbereiding, training, ervaring met wildkamperen en het kunnen inschatten van gevaarlijke situaties is een pre. Dichte mist, matige wandelkaart (1:100.000 was de beste die wij konden krijgen) en een paar uitdagende passages verlengd de duur van de tocht aanzienlijk. Het is verstandig om hier genoeg marge tijd voor te berekenen. Tevens hadden wij voor vier extra komplete dagen eten bij ons om tegenslagen op te vangen. Gedurenden het einde zijn wij begonnen met het opmaken van de extra’s. Desondanks een fantastische wandeling waar wij nog lang van na zullen genieten!

Voor aankomst in Ísafjörður vloog het vliegtuig nog dicht langs de fjorden op en landde wij op een piepkleine landingsbaan, waardoor het vliegtuig vol in de ankers moest om niet aan het einde van de landingsbaan af te schieten. Spectaculaire vlucht! Met een shuttle zijn we naar de camping gegaan. De volgende dag hebben we boodschappen gedaan, eten en gas gekocht voor de trek. Deze dag hebben we afgesloten door bij een Thaise fastfood (Thai koon) te eten. Wij vroegen ons alleen af hoe een Thaise familie in het koude Ísafjörður terecht is gekomen.

De volgende dag zijn wij ‘s ochtends vroeg met een boot richting ons vertrek punt gevaren (Grunnavik).  Tijdens de boottocht sprong een bultrug, niet ver van de boot, uit het water. Wat zijn die beesten groot! Toen de boot in de buurt van Grunnavik kwam zijn we in een kleine rubberboot aan wal gezet.

De volgende dag zijn wij met een taxibrousse naar Ivongo gegaan. De havenplaats naar het eiland Saint Marie. Het bootsysteem was ook erg onduidelijk, de “officieele” prijs was 70000Ariary, maar wij konden dit makkelijk naar 50000 praten en er waren zelf mensen die hem goedkoper kregen. Onder Saint Marie ligt een klein idilisch eiland “Ile Aux Nattes” waar je met een kano afgezet kan worden bij een hotel en, als je meer geluk hebt dan wij, je een verzwaalde walvis vanaf het strand kan spotten. Hier hebben we ons zelf een keer lekker verwend door een bungalow op het strand te huren, lekker ontspannen na een aantal weken hard werken. Na een dag lekker niksen hebben we een bezoek gebracht aan het grote eiland om inkopen te doen. De dag daarna heeft Jantien gedoken en Mike rondom het eiland gelopen. De onderwaterwereld was niet geweldig hier, veel koraal is kapot en zo veel vissen zijn er dus ook niet meer. Zonde.

Op de weg terug naar Tamatave hebben wij nog Vanille gekocht (wat daar groeit). In totaal heeft het ons 3 dagen gekost om van Il aux Nattes terug naar Tana te komen. Eerst een paar uurtjes om naar de haven op Il saint marie te komen en dan een dag om met de boot naar de overkant te gaan en naar Tamatave door te reiden (dit kan niet in 1 dag, omdat de boot om 6 uur ‘s ochtends gaat en je niet in die tijd van het ene naar het andere eiland kan komen). En dan nog een dag van Tamatave naar Tana. Zo ver is het niet, maar toch duurt het in totaal 3 dagen.
De laatste dag van de vakantie hebben wij Tana bezocht, en omdat het zondag was?, was er bijna niemand op straat te vinden. We hebben een heerlijk rustige wandeling gemaakt langs het presidentieel paleis, het oude paleis en het vrijheidsmomument.

Aan het einde van de dag zijn we naar het vliegveld gegaan om weer naar huis te gaan. Het was een fantastische vakantie! We hebben genoten van de mensen en de beesten. En we hebben goed gemerkt dat het nationale moto ‘Mora Mora’ (rustig rustig) is. Alles gaan 10 tandjes langzamer dan bij ons, in de bussen, bij het hotel, in de bank, etc. Geduld is een schone zaak en mensen laten graag zien hoe geduldig ze zijn. Soms tot ergenis van ons. Maar toch hebben we er wel om kunnen lachen. We kunnen iedereen Madagaskar aanraden. Het heeft zo veel, prachtige natuur, leuke mensen, mooie stranden en lekker eten. Maar wat ons toch wel het meeste bij blijft is hoe vriendelijk en open de mensen daar zijn. Prachtig! Een vakantie om nog lang van na te genieten (onder het genot van een vanille toetje).

Enkele taxibrousse feiten voor de statistiek:
- Het drukte record was: Mike met vier andere volwassenen en vijf kinderen op een driepersoons bank.
- Drie uur wachttijd, en ontelbaar veel rondjes door de stad om de bus vol te krijgen.
- Ontelbaar veel wegversperringen, waarbij Mike eens gevraagd werd naar zijn paspoort.
- Twee keer overstappen omdat het niet rendable was om met een bijna lege bus verder te rijden.

Dus de volgende reisdag naar Nationaal park Ranamafana was een eitje, drie uurtjes rijden plus twee uur wachten op het busstation, voor een afstand van +/- 100 km.
Bij aankomst wist niemand iets van taxibrousses of hotels af, een beetje vreemd als het dorp vijf kilometer van het nationaal park afligt. De volgende dag hebben wij een lift kunnen krijgen van een truck naar de ingang van het nationaal park. Daar hebben wij een vier uur durende wandeltocht gemaakt en hebben wij verschillende spinnen, lemuren en roofdieren gezien. ‘s avonds hebben wij een nachtwandeling gedaan en hier zagen wij Mouse lumurs en heel erg veel kameleons en kikkers, echt zo gaaf! Zie foto’s!

De dag erop konden wij met een familie meerijden, tegen taxibrousse prijs, die naar Tana zou gaan.
Wat een geluk! Normaal lukt dat niet in een dag. De volgende dag hebben wij de taxi brousse naar Andasibe genomen. Er zijn verschillende park in de buurt van Andasibe, waarvan er een door dorpelingen beheerd wordt. Daar konden wij onze tent opslaan en ‘s avonds hebben wij een nachtwandeling gedaan met onze vrouwelijke gids. Veel enge spinnen, kikkers, kameleons en een mouse lemur, verder kwamen wij een grote Parssons Kameleon tegen. Wat een indrukwekkende beesten! De volgende dag zijn wij vier uur gaan wandelen in het park waar wij verschillende lemuren tegen zijn gekomen waaronder de Indri Indri (Zoals de Lonely planet beschrijft: “Een vierjarig kind in een panda pak”), die niet in gevangenschap gehouden kan worden. Jantien kon ze zelfs blaadjes voeren!
De volgende dag zijn wij met een taxi-brousse naar Tamatave gegaan.

  
De tweede kano dag zijn wij nog een Parson kameleon tegengekomen (grootste kameleon ter wereld) en enkele lemuren (aap-achtigen). Onderweg stond nog een man met een geweer in het water, wij konden dit niet plaatsen en de gids vertelde later dat het Zebu stropers waren. Kort samengevat: Mensen die leven van het stelen van andermans koeien. De derde dag was een beetje teveel, we begonnen mee te roeien uit verveling en Jantien had haar boek uitgelezen. ‘s avonds hadden wij een heerlijke douche en dat hadden wij nodig!

De reisdag naar Tsingy werd gedaan met een terreinwagen omdat de wegen dramatisch waren. Er schijnt ook niks aan gedaan te worden, omdat de chauffeurs hier belang bij hebben. Aan de rand van Tsingy is een klein dorp, wat wel het meest deprimerende dorp was in heel Madagascar. Iets te maken met inteelt o.i.d. . De volgende dag zijn wij om 5:30 begonnen aan een toch naar “big Tsingy” een deel van het park waar grote rotsformaties te zien zijn en deze ook te beklimmen zijn. Deze Tsingy’s zijn gevorm door koraal, omdat dit gebied ooit (miljoenen jaren geleden) de bodem van de oceaan was. Op sommige plekken kan je ook nog fosielen in de rotsen zien. Gaaf! We zagen nog verschillende Lemuren. ‘s middags zijn wij naar “small Tsingy” gegaan voor een korte wandeling, het lijkt wel een beetje alsof je in de Efteling loopt, alleen zijn deze rotsformaties wel echt. De gids bood aan om ‘s avonds nog een nachtwandeling te maken, Michaels favoriet! We hebben hier nog enkele Kameleons en een Mouselemur gezien.

De reisdag naar Morondava was nogal zwaar voor Jantien, ze was grieperig en we reden de hele dag over de slechtste wegen die we ooit gezien hebben. Onderweg zijn wij bij de “Avenue du baobab” gestopt, wat zeker de moeite waard is! Zie foto’s!

In Antsirabe hebben ze nog pousse-pousse, mannen die lopen voor een kar met goederen of mensen. Wij zijn met zo’n pousse-pousse van het busstation naar het hotel gegaan. Via een pousse-pousse man zijn wij de volgende dag bij een traditioneel familiefeest (famadihana, “turning of the bones”) terechtgekomen die eens per zeven jaar plaatsvind. Het eren van de overledenen door ze uit de tombe te halen en opnieuw te verpakken. Dit was een bizar evenement om mee te maken, aan de ene kant zitten mensen te huilen om hun overleden dierbare, aan de andere kant lopen mensen te dansen en te zingen met de lichamen. Wij hadden als gift voor de familie een fles rum meegenomen, en toen ze daarvan dronken begonnen te worden zijn we maar weer gegaan.

Wij hadden een Triribihina Rivier tour geregeld en moesten een dag wachten voor ons vertrek dus zijn wij een dagje gaan mountainbiken naar twee meren (Lac Andraikiba en Lac Tritiva) in de buurt van Antsirabe. Er waren onderweg veel verbaasde gezichten van lokale mensen, want de meeste toeristen gaan met een terreinauto naar de meren toe.

De volgende dag zijn wij begonnen aan onze rivier tour, een reisdag naar Miandrivazo, drie dagen op de rivier, dan een reisdag naar nationaal park Tringy, een volledige dag daar en dan een reisdag naar Morondava met een tussenstop bij de Baobabs (dikke bomen). Veel om naar uit te kijken.

Vanuit Gostivar zijn we met de bus naar een tolpoort en daar met een shared taxi in Struga aangekomen. In Struga hebben een (betaalde) lift naar Ohrid genomen. We zijn daar in een leuk gasthuis terechtgekomen. Twee oudere mensen verhuurde een paar kamers boven hun eigen huis, hele leuke en lieve mensen.

De volgende dag hebben we een rondje gelopen door het centrum waar wij verschillende kerkjes en het meer bekeken hebben. Michael had helaas iets verkeerds gegeten waardoor wij twee dagen rust hebben moeten nemen.

Brujcino eco village & trek

Na 2 dagen rust zijn we weer verder gegaan. Vanuit Orhid zijn we via Resen in Brujcino terecht gekomen. Er was alleen niemand te bekennen toen wij aankwamen, het was immers laag seizoen. Na een ruim uur gewacht te hebben bij het centrum kwam iemand vragen of wij een overnachting nodig hadden. Wij konden bij hem thuis slapen en omdat hij een beetje engels kon hadden. De hut bovenop de berg was dicht buiten het weekend dus we moesten zelf eten meenemen. We hebben ‘s avonds inkopen gedaan bij het winkeltje voor onze trek, er was alleen erg weinig te krijgen dus we moesten creatief zijn. Vroeg onder de wol en lekker vroeg beginnen met lopen!

Trek (Pelister National Park)

We zijn de eerste trekdag om 6:30 begonnen om de warmte een beetje voor te blijven. We moesten alle spullen meesjouwen omdat we niet terug zouden keren in Brujcino. Na een uur lopen kwamen we een mooie salamander tegen met gele stippen, wat een leuke verrassing! Verder was tijdens de tocht het uitzicht schitterend en hoe hoger we kwamen hoe meer wij van het meer (Lake Prespa) konden zien. Het pad was goed aangegeven en we zijn onderweg geen mensen tegengekomen.

Boven de boomgrens lag er redelijk wat sneeuw, wat het wel zwaarder maakte, maar het uitzicht was schitterend! Er lag nog ijs op het meer naast de hut. Naast de gesloten berghut stond een klein schuilhutje, die wij eerst opgeruimd hadden en ons geinstalleerd hebben om er uit te kunnen rusten. Van slapen was niet veel terecht gekomen want het was erg koud ‘s nachts. En dit met alle kleding aan in een zomer slaapzak. Voor het slapengaan hebben we nog onze maaltijd op bourgondischwijze opgegeten (zonder bestek). De volgende ochtend zijn we om 5:30 begonnen met lopen, waar wij door de sneeuw de aanwijzingen niet konden vinden. Door onze schets, want kaart konden wij het niet noemen, wisten we ongeveer waar wij naartoe moesten. Uiteindelijk zijn we op het pad terecht gekomen en hebben wij ongeveer 25 km gelopen richting een dorp aan de rand van het national park. Wij konden daar met een taxi naar Bitola komen waar wij de bus richting Prilep hebben genomen.

In Prilep hebben we weer 2 dagen rust gehouden omdat mike weer niet helemaal lekker was. De laatste dag hebben wij de trein genomen richting Veles, waar wij op de internationale trein richting Thessal0niki zijn gestapt. Onze vlucht ging gelukkig gewoon door, maar door de aswolk waren er wel verschillende vliegvelden dicht in Spanje, Portugal, Ierland, Engeland en Zuid Duitsland. Een spannend einde aan een hele ontspannen vakantie!

Aan het eind van de middag zijn we geland in Thessaloniki waarna wij naar het hotel gegaan zijn om te gaan slapen. De volgende dag zijn wij begonnen met een lekker ontbijt (zie foto) van bladerdeeg, banketbakkersroom, cacao en poedersuiker. Met een volle maag hebben wij een ronde gemaakt door het oude centrum, waar wij een mooie Orthodoxe kerk, een oude Moskee en wat oude overblijfselen bezocht hebben. Aan het eind van de middag ging onze trein richting Skopje, de hoofdstad van Macedonie.

De trein had twee uur vertraging opgelopen, waardoor wij pas om 22:00 waren aangekomen in Skopje. We hadden hier een taxi genomen naar een goedkoop hosteltje (Met TV). De eerste volle dag in Skopje hebben we wat sfeer geproefd van de stad. Er waren verrassend veel Nederlandse soorten bier te koop.

De tweede dag in Skopje zijn we opzoek gegaan naar meer informatie over wandelingen en attracties. Het toeristen Informatie zou open moeten zijn, maar die hadden er die dag niet veel zin in. We zijn daarom naar een mountainering club gegaan, waar we een goede uitleg kregen over de mogelijkheid voor wandelingen in het land. We hebben ook een telefoonnummer gekregen van Sasho die met ons mee naar het grote kruis (Mt Vodno) was gelopen. Wij konden bij het kruis in de berghut blijven slapen die speciaal voor ons nog een nachtje extra open bleef. Wat een gastvrijheid!

De volgende dag zijn we naar Matka gelopen. Een heerlijke wandeling met zijn tweeen, we zagen onderweg nog een vreemd beest wat lijkt op een kruising tussen een sprinkhaan en een wandelende tak. Toen we klaar waren met de wandeling hebben we de bus genomen richting Skopje. In Skopje konden wij met Josho meerijden naar Tetovo.

Tetovo & Popova Sapka

Op uitnodiging van Josho en Simon zijn wij naar Popova Sapka gegaan waar wij een trek gemaakt hebben. We hebben een top van 2398 meter (Plat) beklommen en zagen onderweg nog een groep (wilde) berggeiten en vijf adders in de sneeuw. Op de terugweg hebben we samen in een restaurant gegeten om deze geweldige dag nog mooier af te sluiten.

Vanuit Tetovo zijn we ‘s avonds nog met de bus in Gostivar terechtgekomen.

De volgende dag zijn we met de taxi naar Karak gegaan waar een groot kruistochten kasteel staat. Dit kasteel was erg mooi. Daarna zijn we afgezet in Dana, een dorp in het Dana nationaal park. We zijn ’s avonds drie Polen tegengekomen waarmee wij een wandeltocht gedaan hebben in de vallei. Dit was echt het hoogtepunt van de vakantie! We hebben kamelen, ezels en vele andere kleinere dieren gezien en het landschap veranderde elk uur. Na afloop hebben we in een tent bij bedoeinen wat thee gedronken en zijn we afgezet in Petra.

Petra is DE attractie van Jordanie. We zijn vroeg opgestaan om een volledige dag in Petra rond te lopen en om de toeristen massa voor te zijn. Petra was erg mooi, prachtige kolossale gebouwen uitgehakt uit de rotsen. We hebben de hele dag nodig gehad, maar het is ons wel gelukt om bijna alles te doen. De schatkamer (bekend uit Indiana Jones) was geweldig en het klooster ook. Overal waar je kijkt zijn er gebouwen uit de rotsen gehakt, prachtig. De volgende dag zijn we doorgegaan naar Aqaba.

Aqaba is een plaats aan de kust met de Rode Zee. Hier hebben we een paar dagen vertoeft waarbij Michael een dag gesnorkeld heeft en Jantien twee dagen gedoken heeft en haar Advanced Open Water heeft gehaald. Het duiken hier was erg mooi, helaas waren alleen sommige stukken koraal dood, maar er was ook nog genoeg heel en heel veel visjes te zien. Daarna zijn we met de bus naar Wadi Rum gegaan, een national park in de woestijn, o.a. bekend van Laurance of Arabia. Hier hebben we een nacht overnacht in een bedoeinen kamp midden in de woestijn. Het uitzicht was prachtig vanaf het kamp, adembenemend mooi. De volgende ochtend zijn we op een jeep-tour gegaan door de woestijn. Hierbij zijn we een paar keer gestopt om van mooie rotsen en uitzichten te genieten en hebben we verschillende rotsschilderingen bekeken. Ook hebben we nog een hele hoge zandduin beklommen wat heel erg zwaar was, maar het uitzicht van bovenaf was zeker de moeite waard. Na de jeep-toer zijn terug naar Aqaba gelift waar we nog een dag helemaal niks gedaan hebben, even lekker bijgekomen zijn van de vakantie.

Vanaf Aqaba zijn we met de bus naar Amman teruggegaan. Daar hebben we vervolgens nog een half dagje rondgelopen en hebben we het oude Amphitheater bekeken en de overblijfselen van een fort. Dit was niet zo spectaculair, maar toch leuk om even gezien te hebben. Daarna hebben we nog even en kort nachtje kunnen slapen en zijn we met het vliegtuig weer naar huis gegaan.

Jordanie was een erg mooi land met een rijke history en hele vriendelijke mensen. Overal werden we warm welkom geheten en we hebben een hele leuke tijd daar gehad. Top vakantie!