Van de “Falang route” af

Na Luang Prabang hadden we geen zin om iedere toerist te volgen richting Thailand of Vang Vieng. Laos staat bekend om de heftig overladen ritjes in trucs tussen kippen, motoren en rijstbalen. Precies het avontuur wat wij zoeken!

Vanuit Luang Prabang zijn we met een boot richting Pak Beng gegaan, waar het gros van de toeristen (Falangs) naartoe gaat. Deze boot stopt ook bij Tha Suang een rustig dorpje aan de mekong die door middel van een heftig ritje in een jeep verbonden is met Hongsa. We hadden beide nog niet op een olifant gereden en Hongsa is een plek waar het mogelijk is om uitzonderlijke treks te doen.

Wij hebben een olifant (genaamd Medok) gehuurd voor een dag inclusief mahout (olifanten trainer) om een korte trek te doen door de prachtige reisvelden heen. Op de heenreis naar een dorp hebben we in de mand op de olifant gezeten, op de terugreis mochten we ook op de kop zitten. Wij vonden dit echt gaaf! Vooral als de olifant wilde eten, wat hij de hele tijd doet want hij heeft 250 kilo nodig per dag, dan draait de kop alle kanten op en dat op drie meter hoogte. We hebben de olifant meerdere keren ook zelf gevoerd. Tijdens ons ritjes heeft hij 3 hele bananenbomen gegeten (ja je leest het goed, bananen met boom en al) en daarnaast nog een hele hoop taken, bladeren en bamboo. We vonden het een onvergetelijke ervarig om eens op een olifant te zitten, want het zijn echt prachtige beesten!!!

     

Vanuit Hongsa zijn we via een extreme tocht van tier uur rijden in Pak lai beland. Onderweg hadden we “een echte Laos ervaring”, d.w.z. in een truc zitten op stoffige paden met (levende) kippen, motorfietsen tussen de passagiers, rijstbalen en veel lachende lokale mensen. We zijn onderweg nog een Belgisch stel tegengekomen die ongeveer dezelfde route volgde. Pak Lai was een heerlijk rustig dorp aan de Mekong waar we even lekker hebben genikst. Na twee dagen bezig te zijn geweest om alles gewassen te krijgen hebben zijn we de boot naar Vientiane gepakt.

   

 

Aangekomen in Vientiane hebben we een tuk-tuk naar een hotel genomen. De volgende dag zijn we door Vientiane gelopen. Er is hier niet zo heel veel te zien en te doen, dus het was een kort dagje. We hebben een tempel bezocht, het presidentieel paleis gezien en de grote goude stupa bekeken. Het is gewoon een grotere stad (voor Laos begrippen), en het hoorde zeker niet thuis in het rijtje van hoogtepunten van Laos. S’ avonds zijn we in de nachtbus naar Bangkok gestapt.

   

Laos was een erg lekker land, de mensen zijn er heel relaxed en er hangt een geweldige sfeer. De site-seeing is niet zo geweldig, een paar tempeltjes en dat was het. Maar de omgeving, natuur en de mensen zijn geweldig! De Lao zijn wat verlegen, maar als je vriendelijk naar ze zwaait en “Sabadi” (hallo) zegt krijg je altijd warme reacties terug. Het land is ontzettend groen (we hopen dat het zo blijft, want er wordt veel gekapt) en rustig (5 miljoen mensen in een gigantisch land). Wat een verademing na het betonnen en drukke China.

Trekking in Laos

Vanuit China zijn we naar Laos gegaan en de verandering was direct te merken toen we bij de duane stonden. Het visa bestaat uit een stempel met een krabeltje en het ging allemaal erg ongeorganiseerd wat wel eens leuk was na het strak georganiseerde China. Na de grens werden we opgewacht door een aantal taxi chauffeurs die ons een ritje wilde aanbieden. Tot onze verbazing vroegen ze direct de lokale prijs voor het ritje, zonder af te dingen. Welkom in Laos!

We zijn vanuit de grensplaats Boten naar Luang Nam Tha gegaan, een voor Laos begrippen grote stad van 30.000 inwoners. Na een dag wat extra uurtjes uitgerust te hebben we een trek gedaan in het natuurreservaat “Nam Ha”. De trek werd georganiseerd door een nieuw bedrijf die deze trek pas een aantal keer georganiseerd had, waardoor wij dachten dat we naar een dorp konden komen waar weinig toeristen komen. Alle treks in dat gebied gaan op een eco-toerisme manier, waarbij de natuur en de lokale traditioneel wonende mensen beschermd blijven. Het geld wordt goed verdeeld onder iedereen en de natuur wordt beschermd.

   

We zijn met een truc naar een dorp gereden aan de rand van het reservaat en zijn daar met een lokale gids en een engelssprekende trekkings gids aan de tocht begonnen. De lokale gids was de dorpshoofd en had maar enkele malen een blanke ontmoet. We zijn van het dorp de jungle ingetrokken waar het dorpshoofd ons uitlegde hoe we tijgerpoep konde herkennen. Al het eten bestaat uit plakrijst met een pittig drapje waar je uiteraard met de handen het rijst induwt, heerlijk! Maar het gaat wel vervelen na een paar dagen Na zes uur lopen hebben we het basiskamp bereikt. Deze waren de dorpelingen nog aan het opbouwen toen wij aankwamen. Sommige dorpelingen waren een beetje schuw, maar toen het ijs gebroken was leerde wij hoe ze foto’s moesten maken en hadden ze dolle pret. Er is geen woord Engels te bekennen dus met wat handgebaren hebben we toch een leuke dag gehad. De volgende dag zijn we afgedaalt en hebben we nog een gift gekregen van het dorpshoofd (een zelfgemaakte bamboo doos, echt super aardig), waarna we terug zijn gegaan naar Luang Nam Tha.

  

De dag daarna hebben we een mountainbike gehuurd en de omgeving een beetje verkend. De mountainbike was ook echt nodig want asfalt is onbekend in vele dorpen die we onderweg zijn tegengekomen. In deze dorpen lopen overal kippen, varkens, koeien, noem het maar op los over straat wat een heerlijke atmosfeer geeft.

Nadat we Nam Tha wel voor een groot deel gezien hadden zijn we met een lokale bus naar Luang Prabang gegaan. Deze plaats is behoorlijk toeristisch met sourenirsmarkten, BierLao, pizza’s, dure overnachtingen en VIP Deluxe bussen. Dit was even een shock na het rustige noorden en daarom zijn we er maar een dag gebleven. Deze dag zijn we naar het paleis geweest en enkele bekende kloosters. De kloosters en tempels waren erg mooi en anders dan we op andere plekken gezien hadden. Helaas vonden we de sfeer in Luang Prabang helemaal niks, meer toeristen dan lokale mensen, en daardoor heb je niet meer het gevoel dat je in Laos bent. Daarom zijn we maar snel weer verder gereisd.

   

Het noorden was erg leuk, relaxed en even weer een frisse neus gehaald(geen smok en beton). We hebben genoten van de trek en de mensen die we ontmoet hebben. Helaas viel Luang Prabang wat tegen, maar voor een dag was het nog best ok.