Na drie dagen shoppen in Legian (Bali) voor een aantal mooie schilderijen zijn we op reis gegaan naar onze eerste bestemming op Java, Cemoro Lawang (twee dagen reizen met lokaal transport). Dit toeristische bergdorp grenst aan de vulkaan Bromo en Serenu. Mount Serenu is het grootst en is gevaarlijk actief, terwijl Bromo alleen wat stoom uitblaast. We hebben een volledige dag rondgelopen in dit karakteristieke maanlandschap. Vanaf een grote afstand hebben wij de Seneru nog meerdere keren as zien uitspuwen. Dit was allemaal erg indrukwekkend.
We hebben voor dezelfde prijs als een touringcar bus een minibus kunnen krijgen naar Prambanan. Wij besloten om als een van de weinige toeristen in de buurt van de Prambanan tempels te blijven slapen. Helaas hadden we door de vertraging van de minibus de voorstelling bij de Prambanan gemist. De volgende dag zijn we bij de Prambanan tempels gaan kijken. Doordat een aardbeving in 2006 de meeste tempels beschadigd heeft, konden wij niet in de grote tempels.
We kwamen bij de tempels een groep Indonesiese scholieren tegen die engels probeerden te oefenen op ons. We hebben leuke gesprekken gehad met de docenten. Voor de jonge studenten hebben we een verhaaltje opgeschreven in het schrift zodat ze thuis kunnen ontrafelen wat het betekend.
De volgende dag zijn we naar de Borobudur gegaan, waar wij het indrukwekkende bouwwerk hebben kunnen bewonderen. Helaas waren er veel buddha’s zonder hoofd, tot onze verbazing vonden we ook nog een lachende buddha (zie foto). Zoals bij veel touristische plaatsen in landen als India en Indonesie staat er bij de uitgang een hele creepshow op je te wachten: Mensen zonder ledematen, ogen, bolle ruggetjes, maar ze weten maar al te goed “money” te roepen. We zijn met paard & wagen terug gegaan naar het busstation, waar wij terug zijn gegaan naar Yokyakarta.
De volgende dag hebben we door Yogyakarta (yogya) heen gewandeld en zijn nog een oud-koloniaal gebouw tegen gekomen en een kunstmarkt. Maar eigenlijk had Yokyakarta niet veel voor ons te bieden. We zijn ’s avonds alsnog naar de Prambanan-ballet gegaan, deze worden twee a drie keer per week gegeven. Bij deze voorstelling staat de Javaanse dans centraal met een romantisch hinduistisch verhaal over een prins die de prinses red uit de handen van de gemene koning. We vonden deze voorstelling een mooie afsluiting van Indonesie!
We zijn 27 augustus op reis gegaan naar Kuala Lumpur.
Wat vonden wij van Indonesie? Een land met een goede mix tussen cultuur & activiteiten en vooral dat de mensen hier zo spontaan reageren op toeristen. Er is eigenlijk maar een ding waar je serieus rekening mee moet houden en dat is dat de moskee om half vijf ’s ochtends begint te zingen en daarna het leven hier begint. We horen een hoop verhalen over dat Indonesie zo erg is met overprijsde tickets en allerlei oplichtingspraktijken. We zijn er in eentje ingestonken die achteraf wel slim in elkaar gezet was, maar dit is alleen op plaatsen als bus en trein stations het geval.
De truc was alsvolgd (heeft ons 3 euro gekost). De situatie was dat wij met vollebepakking naar de bus gingen en in Indonesie zit de bus vol met verkopers die er uitstappen als de bus vertrekt en de buschauffeur en zijn hulpje hebben geen uniform, dus deze zijn niet te herkennen als de bus niet is vertrokken. Een persoon die redelijk engels spreekt spreekt ons aan dat hij op ons had gewacht want we waren de enige toeristen in de bus. Hij maakt een praatje om een beetje vertrouwen te krijgen. Dan is er nog een tweede persoon die zich voordoet als reiziger met dezelfde bestemming en die maar al te graag uitlegd hoe het systeem werkt. De eerste persoon vroeg heel sneaky hoe zwaar de bagage was (middenin een gesprekover reizen), die informatie heeft hij verteld aan een derde persoon terwijl wij met “de reiziger” aan het praten waren. De derde persoon kwam er ineens bij met de melding dat onze bagage te zwaar was. Er stond op onze ticket dat de bagage maximaal 10kg mag zijn. Het klopt ook dat onze bagage te zwaar was, maar achteraf kwamen we erachter da het niemand iets kan schelen. We hebben om die reden 50.000 extra moeten betalen voor twee te zware tassen. Toen de bus vertrok hebben wij de drie figuren niet meer gezien. Onze policy was sindsdiengewijzigd: alleen betalen aan de chauffeur, officieel ticketbureau of achteraf betalen als je aankomt.
We zijn met de airconditioned bus vanuit Mataram (Lombok) vertrokken naar Labuanbajo op Flores. Tijdens de reis moeten er twee veerboten genomen worden (samen 9 uur per boot) en ongeveer 15 uur in de bus gezeten worden. Er was ons verteld dat de bus ongeveer op de veerboot aansloot, waardoor de reis ongeveer 24 uur in beslag zou nemen. Geef of neem het een uurtje. Dus we stapten in en het begin ging allemaal prima. De eerste veerboot naar het eiland van Sumbawa was maar een uurtje wachten en we konden met de bus volgas naar Sape (waar de veerboot naar Flores zou gaan). Om 5 uur ’s ochtends werden we gewekt want we moesten snel de bus uit in Bima, waar een andere bus op ons stond te wachten die ons naar Sape zou brengen. Vervolgens stonden we daar drie uur lang, zonder dat iemand ons kon vertellen wanneer de bus vertrok. Toen de bus eindelijk vertrok zouden we makkelijk te veerboot halen volgens de chauffeur, maar waren er geruchten dat de veerboot wellicht later ging. Toen we aankwamen in Sape stond er geen veerboot klaar. Dus zijn we naar het officiele loket gelopen om te kijken hoelaat de veerboot ging. Elke week op woensdag en donderdag ging deze pas om 16:00 i.p.v. 8:00. Grrrr en niemand wist ons dat te vertellen? Ze vonden dat wij een beetje zeurde want de boot ging toch? We hebben in een restaurant gewacht en een beetje gekaart met andere reizigers. Om 16:00 kwam gelukkig de veerboot dus we zijn direct op de boot gegaan. Deze wilden we niet missen! Pas om 20:00 vertrok deze (niemand wist dit?) en we kwamen om 4 uur s’nachts aan in Labuanbajo, 38 uur later dan de vertrektijd. Gelukkig waren er nog een aantal hotels “open”, dus hebben we een slaapplek gevonden. De prijzen zijn hier in twee jaar tijd geexplodeerd van twee tot drie keer de prijs. De volgende dag hebben we uitgeslapen en vooral veel rust genomen.
We zijn een dag later met de groep reizigers die we op de veerboot zijn tegengekomen gaan duiken en snorkelen op “Crystal rock” en nog een aantal andere duik/snorkel plekken. Jantien heeft nog een “Manta rog” gezien. Op de terugweg hebben we dolfijnen gezien die bij de punt van de boot uit het water spronken, erg leuk! De zee was echter bijzonder ruig en Michael dacht dat het wel leuk was om dan op de punt van de boot te gaan zitten, waar het het hardst op en neer gaat, echter was er een grote golf over het dek gekomen die hem bijna ervanaf spoelde. Daarna is hij toch maar even op de passagiersstoel gaan zitten.
Een dag later zijn we met de zelfde groep naar Rinca eiland gegaan, een van de drie eilanden van Komodo national park. Dit is het gebied waar de Komodo varanen voorkomen, wat eigenlijk uit de kluiten gewassen varanen zijn die tot drie meter lang kunnen worden. Deze dieren zijn gevaarlijk voor mensen omdat als ze bijten dodelijke infecties kunnen veroorzaken. Dit is ook hun wapen om andere dieren op te eten. We waren op precies het juiste moment op het eiland, omdat er bijzonder veel varanen actief waren. Volgens de ranger hebben we ook de twee grootste gezien en daar loop je graag wel een blokje voor om! We hebben ook nog longtale macaques gezien en een wilde buffel. Na terugkomst bij de boot hebben we op de terugweg nog gesnorkeld bij een rif, waar Michael een soort octupus zonder benen gezien heeft. Een erg wonderbaarlijk beest, die van kleur schijnt te kunnen veranderen.
De volgende dag zijn we van Ruteng naar Bajawa gereden. Daarbij zijn we o.a. gestopt bij een meer, een lokale wisky brouwerij (mooi destilatie apparaat van bamboe), strandwandeling gemaakt, lokale voetbalwedstrijd bekeken en door veel dorpjes heen gereden.
De derde dag hebben we in de omgeving van Bajawa rondgereden. Eerst zijn we naar een traditioneel dorp gegaan wat wij veels te touristisch vonden. Kwamen busladingen vol touristen langs:(. Daarna zijn we bij een waterval gaan kijken en hebben we een kleine vulcaan beklommen. Deze vulcaan was in 2001 ingeklapt en dat is nog duidelijk zichtbaar. Aan het einde van de dag zijn we naar de Soa hot springs gegaan, heerlijk! Er komt daar water uit de grond omhoog borrelen dat een lekkere 39 graden heeft. FF heet om in te stappen, maar als je er doorheen bent is het heerlijk. Daar hebben we een tijdje zitten bubbelen en genoten van de afsluiting van de dag.
De vierde dag was vooral een rij dag. We zijn nog een keer gestopt op een strand met blauwe stenen (stelt niks voor), wat uitzichtjes en een fruitmarkt. Aan het einde van de dag kwamen we in Moni aan waar we nog net een kamer konden vinden (hoogseizoen).
De laatste dag van onze roadtrip zijn we om 4 uur ’s ochtends opgestaan om de zonsopgang op de Kelimutu vulkaan te bekijken. Het was erg druk op de vulkaan, die bekend staat om de drie verschillend gekleurde meren. Tot onze verbazing ging bijna iedereen weg om 7 uur, maar de meren worden pas goed zichtbaar om 9 uur. We zijn om een uur of 10 weer omlaag gegaan om ons hongerige lichaam te vullen met een bananen-pannenkoek. Bananen pannenkoeken is een favourite ontbijt in Indonesie. Daarna zijn we naar Ende gereden en hebben we ons bij dichtbij het vliegveld laten afzetten om de volgende dag het vliegtuig naar Denpasar te nemen.
Ons eerste plan was om naar Maluku en Papua te reizen. In Indonesie kan het reizen soms extreem moeilijk zijn, omdat ze bijvoorbeeld bij officieele kantoren niet weten wanneer de veerboten gaan. En als ze iets weten is het tot de volgende stop en dan moeten we maar uitstappen en verder vragen. Niet echt handig als deze maar eens per twee weken varen. We hebben ook geinformeerd naar vliegen, maar dit gaan honderden euro’s extra kosten. We vonden dit erg jammer.
Ook zijn we op onze reis achter gekomen waar de term oost-indisch doof vandaan komt. De mensen hier hebben soms een erg selectief gehoor. Het ene moment (wanneer je moet afrekenen bijvoorbeeld) kunnen ze best wel wat engels, ff later als je wat wilt vragen ineens niet meer:S.
We zijn op moment van schrijven zijn we in Kuta op Bali waar we ff lekker relaxen voor we weer verder reizen. De afgelopen 2 weken waren erg vermoeiend omdat ons reistempo erg hoog lag. Hierna willen we afreizen naar Java waar onze reis weer verder gaat. We vonden Flores het leukste eiland tot nu toe. Bali en Lombok zijn best aardig, maar veels te touristisch en ook weer niet zo speciaal. Flores heeft een geweldige natuur, prachtige omgeving en de mensen zijn echt super. We hebben tijdens onze hele reis nog nergens zo’n warm onthaal gehad en we kunnen daarom iedereen Flores met stip aanraden.
Vanuit Ubud op Bali zijn we naar Lombok gegaan met de boot. We hebben die avond overnacht in Senggigi, waar het echt super touristisch was. Hier hebben we een trek geboekt en zijn de dag daarna ook meteen weer weggegaan uit Senggigi naar Senaru. Hier hebben we in een guesthouse overnacht van de trekkings organisatie.
De dag daarna begon de Rinjani trek, een 3 daagse trek naar de top van de Rinjani vulkaan, het meer en de hotsprings. Onze groep bestond uit 12 man, 3 gidsen en 6 porters (vonden ze nodig). Ons was verteld dat dit een makkelijke trek zou zijn, daarom hebben we heb meteen geboekt ondanks dat we nog steeds wat slapjes waren van het ziek zijn. Dit bleek niet het geval. Het eerste stuk was wel makkelijk, liep glooiend omhoog, alleen wel heet, pal in de zon. Na de lunch werd het echter andere koek, het pad ging heel stijl omhoog, 1500 hoogtemeters lang. Dit was heel slopend. Vooral Mike had het er erg moeilijk mee en kwam maar net boven aan. We hebben die nacht overnacht op de rand van de vulkaan. Wat een mooi uitzicht heb je daar. We hebben de zon zien ondergaan en dat was adembenemend mooi.
Die nacht ging het wat minder, Mike kon niet slapen van de pijn in zijn benen en Jantien kon gewoon niet slapen (voor de 2e nacht achter elkaar). De volgende ochtend stond op de planning om de top te beklimmen, nog een 1000 meter omhoog, over een graad met los gruis. Dit hebben wij overgeslagen, omdat we ons om 3 uur s’ochtend (jaja, de vertrektijd) niet instaat voelde om dit te doen, te moe, te zwak. Even later hebben we besloten om terug naar het dal te gaan en niet de rest van de tour af te maken. Dat zou namelijk nog twee volle dagen trekken zijn en dat vonden we niet verantwoord in de toestand waarin we ons bevonden. Een van de gidsen is met ons mee afgedaald via dezelfde weg als waarvan we gekomen waren. Dit was nog een behoorlijk zware afdaling en alles ging nog meer zeer doen. Uitgeput, moe en hongerig kwamen we in het dorp aan de voet van de berg aan van waaruit we nog 1,5 uur met de auto moesten naar het guesthouse toe.
We vonden het jammer dat we de trek niet afkonden maken, maar het was een te zware trek die al heel veel van je vraagt wanneer je fit bent. En aangezien wij beide net ziek waren geweest en nog niet volledig op krachten waren was het gewoon te veel. Ondanks dat we hem niet volledig afgelopen hebben, hebben we wel ontzettend genoten van het mooie uitzicht. De dag daarna zijn we naar Mataram gegaan, de hoofdstad van Lombok om vanuit daar naar Flores af te reizen, maar dat lezen jullie de volgende keer.
In Kota Kinabalu hebben we ons visum voor Indonesie geregeld en dat ging behoorlijk snel. Normaal 2 a 3 dagen, maar wij kregen hem dezelfde dag nog mee. Dus daarna hadden we een paar dagen niks te doen en hebben we lekker gerelaxed in een mooi hotel (lekker luxe), winkelen, bios, etc.
Wij zijn van Kota Kinabalu op Denpasar (Bali) gevlogen. We zijn van het vliegveld naar Kuta gereden, dat ligt tussen het vliegveld en Denpasar in omdat het al laat was. Kuta is het Salou van Indonesie. Het zit hier vol met hordes Australiers, restaurants, bars, discos, hotels en resorts. We hebben een mooie kamer gevonden in een goedkoop resort (met zwembad en ontbijt voor 8 euro) en zijn gelijk naar bed gegaan. De volgende dag zijn we een volle dag in Kuta gebleven om de planet te kopen en een plan te maken waar we heen wilde.
De dag daarna zijn we afgereisd naar Ubud, het andere grote touristenbolwerk van Bali. Met het verschil dat Kuta vooral om feesten en strand draait en Ubud meer om cultuur, tempels en traditionele dansen. Die avond hebben we trans en vuur dans show gezien wat echt super mooi was.
De volgende dag was wat minder leuk. Mike was ziek geworden, griepje opgelopen, en hebben we dus niks gedaan. De dag daarna werd Jantien ook ziek, voedselvergiftiging, dus allebei op bed blijven liggen. Na in totaal een dag of vijf rust te hebben gehouden zijn we maar weer wat gaan doen. We zijn naar het Monkey Forest geweest, enkele tempels in het bos met een hoop apen er bij. Dit was wel geinig om te zien. S’avonds hebben we ons lekker laten verwennen in een beauty salon. We hebben beide een terapeutische massage gehad, een full body scrub en een kruidenbad. Heerlijk!!!!!
De dag daarna hebben we een dagtour gemaakt over het eiland met een mannetje van onze homestay. Hij heeft ons een aantal tempels (waarvan er een uit de rotsen gehakt was) waarbij we uitgelegd kregen dat een boom zwanger kan zijn en dat hij dan een doek om zijn stam krijgt, de rijstvelden, plantages (kofie, cacao, specerijen, etc) een een vulkaan. De vulkaan was mooi, maar niet echt speciaal. Onderweg hebben we de politie nog twee keer 10.000 rupiah moeten geven om verder te mogen rijden (is Indonesie corrupt dan:S).
We hebben het wel even weer gezien met Bali, veel aardige mensen maar het is touristen hoogseizoen maakt het eiland er niet aantrekkelijker op. Op naar Lombok.
 | Rob en Lucie op Van de “Falang route… |
 | Marinelle op Beesjes, paintballen en een ve… |
 | Jantienenmike op Klassiek China |
 | -loek op Klassiek China |
 | Barend op Klassiek China |
