India sucht ein neue Superstar

We zijn nu stiekem toch naar Singapore gegaan. We zijn Indiers wel een beetje zat. Omdat waarschijnlijk de posts alleen maar mooie dingen laten zien en wellicht mensen een verkeerd beeld hebben gekregen, hebben we deze post geschreven. Dus heb je plannen om naar India te gaan: Lees het volgende en weet in iedergeval waar je aan begint. Voor ons was het merendeel van India (de trek niet inbegrepen) geen vakantie, maar meer een overlevingstocht in de jungle van corruptie, smerigheid & drukte.

Na twee maanden zijn we er wel klaar mee. Het leven van een wandelende geldbuidel c.q. popster gaat je dan helemaal de keel uithangen. Iedereen wilt:

• Met je op de foto, zelfs als je zegt dat je er geen behoefte aan hebt doen ze het toch (25x per dag is irritant!).
• Weten waar je vandaan komt. Een gesprek met je aanknopen, maar uiteindelijk willen ze geld van je of je een poot uitdraaien. (Zelfs bij officieele overheids instellingen!) We vertellen ze daarom maar dat we uit Disneyland komen, of uit het Kingdom of far far away (Shrek).
• Na 3x nee gezegt te hebben, blijven ze achter je aanlopen en allerlei vragen stellen. We hebben een belangrijk woord geleerd van een Indier. Opzouten! (Chala Chala)

Je ziet hier veel “arme” bedelaars. Wij geven ze nooit wat, want het is gewoon een goed inkomen wat ze met bedelen verdienen. Bovendien zijn wij tegen het geven van geld aan bedelaars, het lost hun probleem niet op. Als ze geld willen moeten ze werken, net als alle andere mensen. Sommige toeristen geven een gemiddeld dagloon (150 roepies). Niet echt handig… Soms komt er een hele creap show langs met stompjes, misvormde gezichten, kromme ruggetjes, vreemde vlekken op de huid, etc. In het begin shockeerd het nog, maar je krijgt snel genoeg wat eelt op de ziel.

Michael dacht in Nederland nog om misschien wel een auto te huren hier! FOUT! Hier wordt echt belachelijk gereden, we hebben meerdere keren gedacht dat ons laatste uur geslagen was (in de bus). De gekste stunts worden hier, niet zelden, uitgehaald zoals: met zijn drieen (twee vrachtwagens en de bus) naast elkaar rijden op een twee baans weg (met tegenliggers), inhalen voor blinde bochten, op de rand rijden van de afgrond. We zijn vast heel veel vergeten, maar wij weten inmiddels waarom dit het gevaarlijkste land is om op de weg te rijden.

En wellicht de grootste ergernis, afval en vervuiling! Wat is het hier smerig en zijn de mensen echt varkens. Een vader die uitlegt aan zijn zoon dat hij moet pissen bij de voordeur van het restaurant. En groepen Indiers die verbaast naar ons kijken als wij zo geirriteerd kijken naar het voorval. Iedereen pist en schijt toch overal:S. Alles wordt op straat geflikkerd, afval, pis, mensenstront en koeienstront (soms met voetstappen erin;)) Het land is echt zo smerig, dat je nergens meer frisse lucht kan vinden (behalve hoog in de bergen). Je kan plakjes snijden van de lucht, zo smerig.

Bij het verlaten van het land hebben ze het nog geprobeerd: Wij moesten ineens 180 roepes per persoon betalen om te mogen wachten in de wachtruimte . Dan maar een andere ingang: Toen was het 30 roepies, de prijs die iedereen betaalde.

En toch ondanks alles zijn we blij dat we het gedaan hebben. We hebben een hoop mooie en leuke dingen meegemaakt, maar helaas is het contrast erg groot. Naast al die mooie dingen heb je ook veel verschikkelijke dingen. Wij zullen waarschijnlijk niet meer zo snel als toerist in India komen. 

   

Op de weg terug

Na onze trek hebben we eerst eens een lekkere relax dag genomen in Bageshwar. Lekker uitslapen, lekker eten (geen dal fry met rijst en roti), tv kijken en niks doen. Dit was ook niet zo lastig, aangezien alles die dag dicht zat. De dag ervoor heeft er een bus ongeluk plaatsgevonden waarbij de bus bageshwar-almora (die wij een week eerder hadden) is verongelukt, 90 doden. Het gekke was, dat alles gesloten was, behalve de bussen, die reden gewoon. Indiase logica:S. Tijdens deze rustdag is Mike naar de barber geweest en heeft zich laten scheren en een gezichtsmasage. Dit was erg aangenaam.

  

Na de rustdag zijn we naar Joshimath gegaan, een lange reis, 4 jeeps, 2 bussen en 13 uur reizen. Ons plan was om daar de Valley of Flowers National Park trek te doen en naar Hem Kund te gaan, maar het pelgrims-seizoen was dit jaar zo vroeg dat toen wij daar kwamen het afgeladen was met pelgrims. Dit betekend een gigantische drukte en je wordt overal afgezet, prijzen schieten de lucht in. We vonden dit maar niks en zijn daarom de volgende dag om 5 uur s’ochtends de bus weer ingestapt om naar Rishikesh te gaan. Dit duurde wat langer dan gedacht, want er was die nacht een landslide geweest waardoor we 6 uur vast hebben gestaan in de brandende zon. Om 9 uur s’avonds kwamen we daar eindelijk aan en hebben we snel een hotel gevonden.

    

In Rishiskesh hebben we lekker rustig aan gedaan. Onze lichamen waren gesloopt na de trek en 2 lange reisdagen en hadden wel wat rust verdient. Het restaurant in het hotel was geweldig! We hebben in heel India niet zo’n plek gezien waar zo veel verschillend en lekker eten te krijgen was. Ze hadden eten van over de hele wereld, italiaans, burgers, mexicaans, grieks, chinees, tibetaans, israelisch en een duitse bakker. Dus elke dag zijn we begonnen met lekkere broodjes en s’avonds een heerlijke maaltijd, elke dag een andere keuken. Normaal in India kun je bijna alleen indies eten, soms een keer chinees, maar daar houdt het wel bij op. Dit was dus genieten voor onze buikjes.

Rishikesh is een echte hippie stad. Overal waar je kijkt zie je mensen die nog in de hippie tijd leven. De stad staat ook bekend als de yoga hoofdstad van de wereld, nadat vele jaren geleden de Beatles hier elkele maanden hebben doorgebracht. Wij vonden het vooral een drukke vieze stinkstad, zoals er zo veel zijn in India. Maar we hebben er ff heerlijk kunnen uitrusten en op krachten kunnen komen in het hotel.

Na 3 dagen niks gedaan te hebben in Rishikesh zijn we naar Haridwar gegaan om daar een trein te nemen naar Amritsa. Toen we daar aankwamen bleek dat alle treinen waren uitverkocht en we konden geen ticket meer krijgen. Omdat we niet die hele reis per bus wilde maken hebben we besloten om Amritsa over te slaan en naar Delhi te gaan met de bus. In Delhi aangekomen kregen we hetzelfde probleem om een trein ticket naar Varanasi en Clcutta te krijgen. De treinen waren de komende 2 weken vol geboekt. Na alle opties te hebben bekeken (hogere/duurdere trein klasse, vliegen, bus) hebben we besloten om ook Vranasi en Calcutta over te slaan, het was of 2 weken wachten, of veeeeels te veel geld betalen (200 euro p.p.) of veeeeels te lang in de bus zitten (ca. 40 uur).

Toen we wisten dat we dat allemaal over gingen slaan, hebben we een vlucht geboekt naar Singapore. We vliegen woensdag 4 juni om 8.50 naar Singapore vanuit Delhi Indira Gandhi International Airport met JetAirways naar Singapore. Tot die tijd hebben we ons vermaakt door een toer door delhi te maken en naar Agra te gaan. Delhi was wel aardig, maar niet echt bijzonder, gewoon een grote stad. Een paar wel aardige gebouwen, maar verder niet veel. Agra was ook wel aardig. We zijn niet in de Taj Mahal geweest, maar hebben er alleen van de buitenkant naar gekeken. We hebben al zo veel paleizen, forten, etc gezien dat we het wel geloofde. Bovendien vroegen ze een absurt hoge entree prijs (20 Rs (30 cent) voor Indiers, 750 Rs (13 euro) voor buitenlanders), dat we dit echt afzetterij vonden. In plaats daarvan hebben we het gebouw van een afstandje bekeken en hebben we de rest van de dag rond gereden door de stad (wat niet veel voorsteld).

   

   

Tijdens dit deel van de reis zijn we er achter gekomen dat reizen in India heel lastig kan zijn. Het land is zo overvol, treinen te vol zijn. Omdat wij niet weken van te voren onze reis kunnen boeken is er voor ons dus veel afgevallen. Helaas, we moeten amritsa en varanasi missen. Maar er staan ons nog zo veel avonturen voor de boeg, dat dit niet zo erg zal zijn. We zijn klaar met India en staan te popelen om naar Singapore te gaan. We tellen de dagen af!

Wandelen in Uttaranchal

Vanuit Ramnagar zijn we naar Almora gegaan dat een stukje verder op ligt (maar toch nog 6 uur reizen is). Daar zijn we eerst in een hotel terecht gekomen wat wel het ergste krot is waar we tot nu toe verbleven hadden. Het lekte, overal gaten in de meuren en vloer, geen warm water (soms helemaal geen water), super stoffig en tot slot nog een hond midden voor de deur die de hele nacht heeft lopen huilen. Het enige positive hieraan was de eigenaar, een oude man van 92 die graag de opa van iedere gast wilde zijn. De nacht daarna zijn we maar naar een ander hotel verhuist, want we wilde toch wel erg graag slapen.

Daarna zijn we naar Jageshwar gegaan, een klein dorpje niet ver van Almora waar allerlei tempels midden in het bos liggen. Hier hebben we lekker gerelaxed en wat gewandeld. Het was hier heerlijk rustig, maar een enkele auto per uur en lekker weinig mensen. We hebben een tochtje naar Old Jageshwar gemaakt wat boven op de bult ligt en vanaf waar je een prachtig uitzicht hebt. We werden rond geleid door een priester van een lokale Asram die graag onze gids wilde zijn. We hebben in het hotel later ook nog een kookles gehad van de kok van het hotel. Het personeel daar was super vriendelijk en we zijn echt tot rust gekomen.

 

Na Jageshwar zijn we naar Bageshwar gereisd. Hier hebben we onze tassen gestript en een deel achtergelaten bij het hotel. De volgende dag zijn we met de bus en shared Jeep naar Song gegaan, een klein dorpje waar onze tocht begon. De eeste dag was lood zwaar, van uit Song zijn we naar Lokaret gegaan dat zo’n 500 meter hoger ligt op 1600 meter. Daar hebben we een korte lunch pauze gehouden en toen begon de echte klim, nog eens 1200 meter klimmen om naar een pas van 2800 meter te gaan. Vlak voor de pas waren we helemaal uitgeput, maar als je dan op de pas komt en je ziet voor het eerst de 6000 meter hoge sneeuw pieken in de verte krijg je ineens een geweldige stoot energie. We hebben even kort genoten van het uitzicht en een foto van onze prestatie gemaakt en vervolgens 200 meter afgedaald naar Dakuri (2600 meter) waar we de nacht hebben doorgebracht (totale dag afstand 14 km). S’avonds in het donker hadden we vanuit daar een prachtig zicht op de door maanlicht verlichtte sneeuwtoppen.

    

De tweede dag zijn we vroeg opgestaan en zijn we eerst naar Kati gelopen waar we geluncht hebben. Kati (2200 meter) is het laatste dorp wat je tegenkomt, daarna is het alleen nog wat herdershutjes en de tourist rest houses (berghutten). Toen we lunch bestelde werd ons verteld dat het wel ff kon duren en we zagen al snel waarom, de aardappelen moesten nog vers uit de grond getrokken worden. Verser kun je het niet krijgen. Na de lunch zijn we doorgelopen naar Dwali (2700 meter) waar we weer overnacht hebben. De totale dag afstand was 19 km. De derde dag was echt zwaar. Vanuit Dwali zijn we naar Purkia (3200 meter) gelopen, daar hebben we ontbeten en onze tassen achter gelaten en zijn we doorgelopen naar de Pindari Gletsjer. Bij Purkia houdt ongeveer de boomgrens op en dat kan je merken. De lucht wordt heel snel ijler en ondanks dat we geen tassen mee hadden was het nog een zware wandeling. We zijn tot onderaan de voet van de Gletsjer gekomen op 3800 meter. Na een korte stop bij de Asram daar zijn we afgedaald naar Purkia en hebben we daar overnacht. Deze dag hadden we in totaal 19 km gelopen.

     

De vierde dag hebben we het lekker rustig aan gedaan, eerst lekker uitgeslapen en in het zonnetje genoten van een ontbijtje. Daarna zijn we terug naar Dwali gelopen waar we even kort gelunchd hadden en zijn daarna doorgelopen naar Katia (3200 meter) waar we overnacht hebben. Deze korte dag was maar 11 km. De volgende dag heeft Jantien Mike wakker gezongen omdat het zijn verjaardag was. Als kadotje zijn we naar de Kafni Gletsjer gelopen. We hebben onze tassen in Katia achtergelaten en zijn zonder tassen naar boven geklommen. We hebben maar kort van het uitzicht kunnen genieten boven, want het weer begon te betrekken. Bij Katia hebben we een korte lunch gehouden en zijn daarna weer afgedaald naar Dwali. Na 18 km kwamen we daar net op tijd aan want het begon toen pijpenstelen te regenen en heeft de rest van de middag en nacht doorgeregend.

   

De zesde dag zijn we van Dwali naar Kati gelopen, dit is maar een korte afstand (11 km), maar we waren gestopt omdat Jantien last kreeg van haar knieen. In Kati zijn we in een cottage gebleven, onze eigen bungalow net buiten het dorp. Dit was echt super relaxed, wat een luxe, onze eigen kamer, eigen toilet en verranda. Bij de bungalow zat ook nog een uitzicht torentje met een hangmat er in. Hier hebben we de rest van de dag gerelaxed en de volgende dag ook. We konden wel wat rust gebruiken, ff lekker genieten van de rust en het uitzicht. We hebben hier veel spelletjes gespeeld met twee andere trekkers die we tijdens onze trek al ontmoet hadden en het was dus weer erg gezellig.

   

Na een dag rust zijn we in een keer van Kati terug gelopen naar Song, 23 km en 800 meter klimmen en 1800 meter afdalen. Dit was een super slopende dag, maar hebben het gehaald. We kamen strompelend bij de Jeeps aan en zijn vervolgens terug gegaan naar Bageshwar waar we onszelf eens lekker verwend hebben met een koude douch en frietjes. We waren wel eens aan iets anders toe dan rijst met dal fry en roti (wat we twee maal daags aten voor lunch en avondeten).

  

We hebben echt genoten van deze trek. Lichamelijk waren we echt uitgeput, maar wat hebben we genoten. De mensen die die dorpjes zijn zo aardig en oprecht vriendelijk en dat zie je niet veel meer in India. Op naar het volgende avondtuur!

Voor de reis die we tot nu toe afgelegd hebben zie: Kaart van de reis

Corbett National Park

Wat heerlijk, die rust hier in Ramnagar (aan de rand van het national park). Een rustig dorpje zonder veel hectiek. We hebben een safari kunnen regelen samen met twee anderen.  Dit bestaat uit een nachtsafari buiten het nationale park en twee dagen in het park met een overnachting, ochtend safari en avond safari.  Dit alles inclusief jeep en bestuurder en de prijs viel mede door het delen met anderen behoorlijk mee (70 euro voor twee dagen met zijn tweeen alles inclusief).

We vertellen niet zoveel bij de foto’s, daar is niet zoveel uitleg bij nodig

  

  

  

  

We hebben vooral genoten van de rust en natuur. Dit smaakt naar meer dus gaan we nu naar Almora om proberen een trek te regelen. Dit betekent dat we weg gaan uit de bewoonde wereld (met electriciteit) en kan het even duren voor de volgende post.

P.S: Hier is een link naar de route die wij hebben afgelegd tot nu toe: http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&hl=en&msa=0&msid=101655749372874486683.00044cb86b6bbf9e72377&ll=24.607069,78.837891&spn=19.107527,39.726562&z=4

Jaipur

Vanuit Udaipur zijn we aangekomen in Jaipur. Een grote drukke stad waar we opgewacht werden door horden riksja-drivers die allemaal zeer wanhopig waren. Daarom hebben we maar een sprintje getrokken en gelopen naar het hotel (was niet zo ver).

We hebben een rondtour gedaan langs alle grote sites. De palace of the winds (een raam voor elke vrouw), een 200 jaar oude observatorium met klassieke zonnewijzers, vele forten en als klap op de vuurpijl een tochtje op een kameel. (niet aan te raden voor mannen )

   

De tocht was mooi, maar ook weer niet te speciaal (met uitzondering van de kameelrit). We hebben inmiddels al zoveel tempels en paleizen gezien. Wij snakken naar rust en natuur. Op naar Corbett!

  

Na Jaipur zijn we doorgereisd naar Ramnagar (met een stop in Delhi). Wij blijven verbaast over hoe vol de goedkope klassen zijn in de trein. Mensen zitten op het wc, dak, hangen uit de deuren om maar mee te mogen (hihi… en wij maar klagen over de NS).

Romantisch Udaipur

Het India waar we wel naar gesnakt hebben, Udaipur. Rustig, mooi en romantisch. Hier wordt je niet zo geleefd als in voorgaande steden. 

Vanuit Ahmedabad (drukke stinkstad) zijn we hier aangekomen. Wat een tegenstelling! Heerlijk….. Na wat afdingen van Jantien (40% discount) zijn we voor een prikje (11 euro p.n.) in een luxe hotel terecht gekomen. Zwembad,  massageruimte, leuke kamers, tuin en een lekker restaurant.

  

We zijn de eerste avond naar Monsoon palace gegaan wat op een heuvel is gebouwd. Vanuit daar heb je een prachtig uitzicht op de stad en omgeving. We hebben aapjes gekeken tot zonsondergang en zijn daarna afgedaald naar ons hotel. Michael was aan de dunne van het eten, dus we hebben even twee dagen rustig aan gedaan. Lekker in het zwembad gehangen.

  

Udaipur is de meest romantische stad van Rajastan en dat hebben we uitgeprobeerd! Na het City palace bezocht te hebben, waar voorheen de Maharaja gewoont heeft, zijn we gaan uiteten op een mooi dakterras met uitzicht op het lake palace (bekend van de James Bond film: Octopussy).

De laatste dag hebben we een rondvaart gemaakt op het meer, waarbij je om de twee paleizen heen vaart. Dit viel een beetje tegen, maar we zagen wel een groep hele grote vleermuizen. De rest van de dag hebben we lekker ontspannen in het zwembad.

  

De volgende stop wordt Jaipur, waar we de drukte weer ingaan. Maar we zijn even op adem gekomen. Dus we kunnen er weer tegenaan!

Ellora en Ajanta

We hebben weer iets bijzonders overleeft, op de trein stappen op het Victoria station in Mumbai, het drukste treinstation van Azie (misschien wel de wereld). Wat is het daar druk!!!! Er stappen daar ongeveer 1 miljoen mensen per dag op de trein.  Maar we zijn in de goede nachttrein gekomen om naar Aurangabad te gaan. We hadden een AC wagon (2e klas) en we hadden ieder een eigen bed. Dat is wel heel wat beter dan de laagste klasse (zijn er 5) waar de mensen uit de deuren hangen. Het is zo vol en dat leek ons niks voor een rit van 8 uur.

Vanuit aurangabad hebben we twee dagtochten gemaakt. Bij de eerste dagtocht hebben we verschillende sites bezocht. Eerst zijn we naar een mooi oud fort gereden van meer dan 1500 jaar oud, compleet met slangenkuilen, vallen enz. Zou zo uit een Indiana Jones-film kunnen komen. Vanuit daar zijn we naar Ellora gegaan. Dat zijn uitgehakte grotten uit de rotswand van de Boedistisch, Hinduistisch en Jain religies. Deze grotten zijn ook opgenomen op de wereld erfgoed lijst. Het was zeer indrukwekkend om de grotten te zien. Daarna zijn we naar een hinduistische tempel geweest waar we ook een stip op de kop hebben gekregen. Vanuit daar zijn we door gegaan naar een soort mini Taj Mahal (de echte naam is zeer ingewikkeld). Hier hebben we alvast een glimp mogen opvangen wat ons te wachten staat bij de echte Taj Mahal.

 

De tweede dagtocht ging naar de Ajanta grotten. Dit zijn net als de Ellora grotten door de mensen uitgehakt, maar hier zijn alleen Boedische grotten te vinden. Ook deze staan op de wereld erfgoedlijst. Wij vonden beide grottencomplexen even mooi, de Ajanta grotten zijn ouder (vanaf 2400 jaar) dan die van Ellora (vanaf 2000 jaar oud).

Vanaf Ajanta zijn we doorgereist naar Jalgaon waar we in een leuk hotelletje van een super vriendelijke eigenaar hebben gezeten. Hij heeft ons erg goed geholpen om uit Jalgaon weg te komen, omdat dat nog best lastig is (alles vol). We zijn nog wel een dag langer in Jalgaon gebleven dan gepland, want Jantien was lichtjes ziek geworden van het eten. Vanuit Jalgaon zijn we vervolgens met de slaapbus (met bedden!) naar Ahmedabad gegaan. Daar zijn we 2 dagen gebleven om te wachten op de trein naar Udaipur. In die twee dagen hebben we nog wel een rondrit door de stad gemaakt, maar daar was niet zo veel aan.

Wat ons in het algemeen wel tegenvalt hier is de hitte hier. We hebben de afgelopen dagen elke dag temperaturen tussen de 40 en 45 graden gehad. En dat is BEST HEET! Het is nu hoogzomer en alle Indiers zijn zelf ook op reis, daardoor is het soms moeilijk om aan treintickets te komen.

Aankomst Mumbai

We zijn nu twee dagen in Mumbai. Onze vlucht met Egypt air was goed bevallen. We kregen voor onze 7 uur durende overstap een business class ticket voor een lounge op Cairo Airport. Gratis eten en drinken. Goede service en vriendelijk personeel aan boord. Wij kunnen Egyptair zeker aanraden.

De landing in Mumbai was heel bijzonder. 100 m van de landingsbaan beginnen de krottenwijken. Hoe kunnen die mensen slapen vroegen wij onszelf af. Onze reis van het vliegveld naar het hotel was ook wel erg raar. Ongelooflijk hoeveel armoede en drukte hier. De stad telt 22 miljoen inwoners met nog talloze “illegalen”. Wij kunnen ons nu pas voorstellen wat mensen bedoelen met ”als je India aankan kan je alles aan”. Verder is het hotel prima, het eten is hier heerlijk en goedkoop (1,50 euro  p.p).

Gisteren zijn wij naar Elephanta Island geweest met de boot. Daar zijn hindu beelden te zien die uitgehakt zijn uit de stenen die in grotten staan. Wel een leuk uitstapje maar niet echt heel bijzonder.