Dag 1 Grunnavik -> Leirufjordour
De temperatuur was twee tot vier graden, er stond een harde wind en het was een beetje mistig. Waar zijn we aan begonnen! Na aankomst zijn we door het gehucht gelopen, wat alleen ‘s zomers bewoond is, richting een makkelijke pas waar wij overheen zijn gelopen. Onderweg hebben we veel gansen en kleine vogels gezien en vooral de tijd genomen om niet in pas te lopen met een ander persoon wat ook was afgezet in Grunnavik. Na enkele doorwadingen door glesjerwater, een uitzichtpunt en een enkel vakantiehuisje zijn we aangekomen bij een nog niet bewoond vakantiehuis. Wij hadden besloten om na acht uur te hebben gelopen hier onze tent op te zetten. Deze dag was relatief makelijk want er is een karrenspoor die over een groot deel van de route liep.
Duur: Acht uur
Moeilijkheid: Eenvoudig
Dag 2 Leirufjordour -> Hrafnsfjordour Hut
Wij hadden de wekker om 3:45 gezet zodat wij met eb het pad konden afsnijden door over zandbanken te lopen. De dag ervoor hadden wij de getijden gevraagd aan de kapitein. (Deze schuiven echter iedere dag met een uur op) Het was echt doorbikkelen, want we hebben met onze sandalen bijna een uur over zandbanken met waterstomen gelopen en we hadden het echt koud!!! Het heeft een uur geduurd voordat wij weer gevoel kregen in onze voeten. Vervolgens zijn wij doorgelopen naar een schuilhut, waar wij onze tent naast hebben gezet. Het pad was erg lastig te volgen waardoor wij stukken over pollen en een kiezelstrand gelopen hebben.
Duur: Negen uur
Moeilijkheid: Het op het pad blijven, gras en kiezelstrand lopen.
Dag 3 Hrafnsfjordour Hut -> Barosvik
Het startpunt was twee kilometer voor een pas, doordat het pad tot over de pas goed aangegeven was waren wij snel de pas over. Vervolgens zijn we in het dal het pad kwijtgeraakt waardoor wij meerdere malen vaker hebben doorgewaard door de rivier. Een keer gingen zelfs alle kleren uit. Tussen het doorwaden door liepen we over mos wat nat was en als je erop stond zakte de schoenen 5-10 cm diep in het water. Nadat wij bij de kust aangekomen waren kwamen we op een pad terecht waardoor wij weer flink tempo konden maken, helaas hield dit snel op en vervolgde de route over een kiezelstenen strand en langs de kliffen op. Er lag veel rottend zeewier op het strand wat het nog extra glad maakte, en daar wil je echt niet met de neus inliggen. Omdat het tussen vloed en eb tij was, moesten wij op een plek doorwaden door de zee langs een klif waar de golven boven de heupen kwamen. Jantien werd verrast door een extra hoge golf waardoor zij het water ingetrokken werd. Gelukkig kon ze er snel weer uit klimmen en nadat zij droge kleding aangetrokken had hebben wij onze weg vervolgd over het kiezelstrand. Na enkele uren waren wij aangekomen voor een pas en moesten wij beslissen of wij nog minstens twee uur verder wilde lopen. Omdat wij ons erg fit voelde zijn wij de steile pas overgegaan. In het dal hebben wij een mooi plekje bij een rivier gevonden om onze tent op te zetten. Wij vonden wel dat wij een extra eten uit de voorraad konden opeten. Michael was na het eten direct in slaap gevallen.
Duur: Elf uur
Moeilijkheid: Duur, klif bij hoge golven passeren, veel doorwaden, stenenstrand, steile pas met veel sneeuw
Dag 4 Barosvik -> Vuurtoren
Omdat wij de dag ervoor erg lang doorgelopen hadden zijn wij pas om 9:30 begonnen met lopen. Volgens onze wandelkaart zou het een relatief vlakke route moeten zijn, maar niets was minder waar. Het weer was prachtig en als er geen wind was werd het zelf warm tijdens het lopen. Onderweg zijn wij mooie kliffen tegen gekomen waar zeemeeuwen hun nesten tegenop gebouwd hadden. Uiteindelijk zijn wij gestopt bij een vuurtoren, waar wij nog een tijdje gesproken hebben met een groep Ijslandse vrouwen die de hut klaar aan het maken waren voor bezoekers. Wij waren volgens hun de eerste toeristen van het seizoen en daar moest een foto van gemaakt worden. Een paar honderd meter van de vuurtoren hebben wij onze tent opgezet.
Duur: Acht uur
Moeilijkheid: Relatief Veel klimmen en dalen
Dag 5 Vuurtoren -> Rekavik
‘s Ochtends tijdens het ontbijt kwam er een poolvos langs onze tent lopen die richting de vuurtoren liep. Deze leek niet bang te zijn voor mensen al bleef het vosje buiten handbereik. Na een steile klim langs de kliffen op zijn we aangekomen in het dal van Hornvik. Wij hebben onze tassen bij een huis achtergelaten en zijn de klif opgelopen. Vanaf de klif hadden wij een mooi uitzicht op het fjord maar omdat het mistig was had het weinig zin om hoog op de klif te gaan lopen. Nadat wij onze tassen hebben opgehaald en onze weg vervolgd hadden over een kiezelstrand moesten wij doorwaden bij een stuk strand met wat drijfzand. Dat gaf ons geen comfortable gevoel, al zijn wij er prima overheen gekomen. Hierna kwamen wij een Engels gezin tegen die met hun dochter liepen. Volgens de kaart was het nog ongeveer een uur lopen langs de klif naar Rekavik, in de praktijk moesten wij met behulp van een touw over een klif klimmen en over een stenenstrand lopen. Vervolgens waren wij het pad kwijtgeraakt waardoor wij extra lang over het strand gelopen hebben. Na een steile klim en twee poolvosjes gezien te hebben zijn wij aangekomen in het dal. Het was prachtig en stil en ‘s avonds hoorde wij twee poolvosjes naar elkaar blaffen.
Duur: Negen en een half uur
Moeilijkheid: Doorwaden, met touw klimmen met bepakking en dichte mist
Dag 6 Rekavik -> Kjaransvik
We zijn ‘s ochtends een pas overgestoken om door een mooie vallei door te lopen, waar in tegenstelling tot andere dagen verschillende groepen mensen zijn tegengekomen. Bij Hofn waren we even gestopt bij een zomerhuis dat door vijf families onderhouden wordt. Ze ontvangen daar groepen mensen en ze vertelde ons dat zes weken eerder een ijsbeer gezien in het gebied. Deze dieren komen uitgeput, na waarschijnlijk een week zwemmen, aan de kust. Omdat er geen eten voor hen is zullen ze op mensen gaan jagen. Dit is de reden waarom deze worden afgeschoten, maar deze was onvindbaar en dus (hopen wij) waarschijnlijk al gestorven. Nog een tip van de Ijslanders: Neem altijd iemand mee die langzamer loopt dan jij. Omdat wij niet dicht bij de hut wilden staan zijn wij een uur doorgelopen. Hier hebben wij onze tent opgezet en zijn vroeg gaan slapen.
Moeilijkheid: Veel sneeuw en een steile afdaling of los grind.
Duur: Negen en een half uur
Dag 7 Kjaransvik -> Hesteyri
De laatste dag, omdat wij de middagboot van 17:00 perse wilde halen zijn wij vroeg opgestaan en zijn wij de laatste pas overgestoken. Er lag veel sneeuw aan de andere kant van de pas waardoor het afdalen lekker snel ging. Toen wij in Hesteyri aankwamen zijn we lekker in de zon gaan genieten van het mooie weer. De boot ging direct naar Ísafjörður waar wij de broodnodige douche genomen hadden en ‘s avonds onszelf getrakteerd hadden op de Thaikoon.
Moeilijkheid: Veel sneeuw op de pas.
Duur: Zes uur
Voor mensen die dit lezen en in dit gebied willen wandelen: Het lopen op Hornstrandir mag niet onderschat worden en enig voorbereiding, training, ervaring met wildkamperen en het kunnen inschatten van gevaarlijke situaties is een pre. Dichte mist, matige wandelkaart (1:100.000 was de beste die wij konden krijgen) en een paar uitdagende passages verlengd de duur van de tocht aanzienlijk. Het is verstandig om hier genoeg marge tijd voor te berekenen. Tevens hadden wij voor vier extra komplete dagen eten bij ons om tegenslagen op te vangen. Gedurenden het einde zijn wij begonnen met het opmaken van de extra’s. Desondanks een fantastische wandeling waar wij nog lang van na zullen genieten!
