Bagan en op weg naar huis

We zijn met een bus via een zandweg vol met kuilen naar Bagan gegaan. De volgende dag zijn we met paard en wagen langs het enorme tempelcomplex gegaan. Er wordt geschat dat er ongeveer 2200 tempels in een paar vierkante kilometer staan. De grootte van het complex is vergelijkbaar met die van de Angkor Watts, alleen is het detail allemaal wat minder. Doordat toeristen massaal weggebleven zijn in de afgelopen twee jaar is de verhouding verkoper en toerist erg scheef. Het was niet altijd even leuk om de grote tempels te bezoeken. Vooral de schaal van het complex was erg indrukwekkend.

     

 

De laatste dag hebben wij met een gehuurde fiets zelf nog de oude binnenstad bekeken. Dezelfde middag hebben we de reis naar huis ingelast. Een 15 uur durende busrit over een zandweg vol kuilen richting Yangon. Vanaf Yangon zouden we terugvliegen naar Bangkok en een last minute naar huis proberen te regelen op het vliegveld. Dit was allemaal gelukt en na vier dagen van weinig slaap zijn we terug in het land, waar we door een ontvangst commitee groots zijn ontvangen. Het was wel even wennen, in Bangkok was het 25 graden toen we vertrokken en in Nederland was het -7! Schaatsen, erwtensoep en een frikandel speciaal, dat hebben we gemist

  

Nog even over onze keuze om naar Burma te gaan: Er is een hoop discussie in de media over het wel en niet boycotten van Myanmar als toerist. Wij zijn van mening dat als je als toerist het meeste geld uitgeeft aan de lokale bevolking, deze ook het meest ervan profiteerd. Dit houdt in: Ongeorganiseerd reizen, verblijven in niet overheid gerunde hotels, fietsriskja’s nemen en bij lokale restaurants eten. Volgens cijfers wordt 22 miljoen euro aan inkomsten generereerd uit toerisme en een schunnige 600 miljoen euro alleen al door een contract met Total (olie & gas). Wij hebben met onze eigen ogen gezien dat de lokale bevolking onder de handelsboycot leidt, maar de rijke vriendjes van de regering rijden daar in grote chinese auto’s rond. Wij snappen niet helemaal hoe de boycot ervoor moet zorgen dat de regering hun politieke koers rigoreus gaat veranderen?

De mensen uit Burma zijn de vriendelijkste en armste mensen die wij hebben ontmoet tijdens onze reis. Wij hebben ons afgevraagd of dit een samenhang heeft. Uitgenodigd worden een kopje thee te drinken en dat de mensen vervolgens ook voor ons perse willen afrekenen……

Welkom in Myanmar

Vanuit Bangkok zijn we naar Yangon gevlogen, dit omdat het niet mogelijk is om over land Myanmar in te gaan. Het viel ons direct op dat het erg armoedig was vergeleken met de rest van Azie. Ook reden er nog veel auto’s en bussen rond uit de jaren ‘50, ‘60 en ‘70, wat waarschijnlijk het gevolg is van de handel embargo’s. Na een paar uurtjes te hebben geslapen (we moesten al om 4 uur op) zijn we een rondje gaan lopen door de stad. We waren nog geen 5 minuten onderweg en er kwam een oud vrouwtje naar ons toe die ons een fijne kerst kwam wensen (het was 2e kerstdag). Wat prachtig, om zo welkom te worden geheten in een land. Overal waar we liepen groette mensen ons vriendelijk, zwaaide ze naar ons altijd met een brede glimlach op het gezicht. We zijn die middag naar een tempel geweest waar we een monnik hebben ontmoet die ons de rest van de dag rondgeleid heeft. De tempels waren heel mooi, veel goud en zelfs nog een haar van Boedha. We kregen een goede eerste indruk van Myanmar.

  

De volgende dag zijn we weer met dezelfde monnik opstap gegaan. Dit maar zijn we eerst naar een hele grote liggende Boedha geweest. Deze was erg indrukwekkend, heel groot en mooi versierd. Daarna zijn we naar Shwedagon Paya geweest, de bekenste tempel van Myanmar. Deze pagoda is 98m hoog en er staat een heel complex omheen. Deze was echt prachtig, alles was echt goud en het blonk mooi in de zon. Doordat we door een monnik waren rondgeleid kregen we ook veel achtergrond informatie over Boedisme, hoe bepaalde rituelen daar werken zoals het inwijden van jonge monikken. Het was allemaal prachtig om te zien.

  

Na een rustdag zijn we met de bus naar Mandalay gegaan, de laatste koninklijke hoofdstad van het land. Helaas werden we daar allebei een beetje ziek van het eten en moesten we dus wat rustiger aan doen. De eerste dag dat we wat gedaan hadden, hadden we een fietsriksja gehuurd die ons door de stad heeft rondgereden. Langs een paar tempels op, waar een van de tempels een boedha beeld had met een 15cm dikke (24 karaats) goudlaag. Verder zijn we naar een werkplaats geweest waar ze bladgoud maken en we eindigde op Mandalay Hill om vanaf daar de zonsondergang te zien.  Een mooi dagje, al hadden we aan het einde wel lamme handen van al dat zwaaien naar mensen toe. Verder kwamen we nog een bord tegen van de “niet zo geliefde” regering.

  

 

De tweede dag zijn we naar Mingun geweest met de boot, een uurtje varen vanaf Mandalay. Hier staat een hele grote ruïne met gigantische scheuren erin, veroorzaakt door een aardbeving. De ruïne is alleen het fundament van wat ooit de grootste pagoda ter wereld had moeten worden. Maar omdat de koning vroegtijdig kwam te overleiden is hij nooit afgemaakt. Wanneer hij afgemaakt zou zijn, zou hij 150 meter hoog zijn. We hebben lekker een beetje rondgewandeld langs de ruïnes op en zijn daarna weer met de boot terug gegaan.

   

 

Daarna is Jantien nog een dagje alleen op pad geweest, omdat Mike last van zijn maag had. We hadden een tour geboekt met een gids, die hadden we al een keer uitgesteld en dat wilde we niet nog een keer doen. De tour ging langs een mooi houten klooster, een brug, mooie landschapjes, oude ruïnes en weer eindigend op een heuvel om van het uitzicht te genieten. Ook deze dag eindige met lamme handen .

  

Yangon en Mandalay waren erg leuk, de siteseeing was mooi, maar het mooist waren nog wel de mensen. Waar we ook kwamen, overal werden we met een brede glimlach ontvangen.