Vanuit Beijing zijn we ’s-ochtens vroeg met de trein naar Haerbin gegaan. Dit was een grappige gewaarwording. De trein had een display in de coupe hangen die allerlei informatie weergaf, snelheid (tot 240 km per uur), tijd, datum, binnen en buiten temperatuur. Vooral de buitentemperatuur gedroeg zich eigenaardig. Als je normaal om zeven uur ’s-ochtens in de trein stapt en de buitentemperatuur staat op 0 graden, dan verwacht je dat naarmate de zon hoger aan de hemel komt te staan, dat de temperatuur zal oplopen. Dit was hier niet het geval, zo ongeveer elk uur zakte de temperatuur met 1 a 2 graden. Tegen de tijd dat wij aankwamen stond de thermometer op -12, en dat midden op de dag. We dachten: “Waar zijn we aan begonnen?”.
Eenmaal uit de trein kwamen we er achter dat -12 zeker zo koud aanvoelt als dat het klinkt. Goed ingepakt, tussen vier lagen kleding, hebben we snel een hotel gevonden (met goede verwarming!). Dit was bij een heel leuk oud stel die waarschijnlijk nog nooit buitenlanders in hun hotelletje hadden ontvangen, want ze waren wel heel blij met ons. Toen we aankwamen stond het ijs op het raam van de hotelkamer. Ook op de ramen van de bussen stond een laag ijs en de warmte afvoer van de motoren waren afgeschermd en bliezen de warmte de bus in.
De volgende dag zijn we naar het Germ Warfare Base gegaan, dit is een museum over de vreselijke ‘medische’ experimenten die Japan heeft uitgevoerd op burgers en krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog. Bijvoorbeeld: de ziekten injecteren, hitte en kou testen, uitdroging, op de kop hangen, etc. en dat allemaal op levende mensen. Deze mensen werden als ze de tests overleefde soms levend verbrand om enig bewijs van deze geheime testen te vernietigen. Dit was erg indrukwekkend en bizar. Hierna zijn we terug gegaan naar het hotel om weer even op te warmen. Na de lunch zijn we gaan wandelen door de stad heen, eerst de St. Sophia kerk bekeken. Dit is een Russisch Orthodoxe kerk waar op dit moment een foto tentoonstelling hing over Haerbin rond 1900. Daarna zijn we door de hoofdstraat in de Russische wijk gaan lopen. Deze viel wel wat tegen, de gebouwen waren mooi, zagen er Europees uit, maar ze waren allemaal omgetoverd tot Chinese winkelketens met grote billboards etc. Dit was jammer en deed een beetje af aan de sfeer. Typisch Chinees. Er waren tientallen souvenirs winkels met wodka, baboesjka’s en poppen. Aan het einde van de winkelstraat kwamen we uit bij het Stalin park wat aan de rivier ligt. Tot onze grote verbazing was de hele rivier (groter dan de Waal bij Nijmegen) dichtgevroren. Er lag een laag ijs was dik genoeg om er op te kunnen lopen zonder dat het ijs kraakte (We konden zien dat het ongeveer 10 cm dik was). Het lag er bij als een prachtige schaatsbaan, maar helaas werden er geen schaatsen verhuurd, alleen kon je met een hondenslee een klein rondje over het ijs heen.
De volgende dag zijn we naar het tijgerpark gegaan waar honderden Siberische tijgers wonen. Doordat het die dag sneeuwde lag de omgeving er prachtig bij. We zijn met de bus er heen gegaan en moesten van de bushalte nog een kilometer lopen naar het park toe. Deze wandeling ging door de prachtige, op dat moment witte, uiterwaarden. Ook de tijgers lagen er mooi bij met een laagje sneeuw over hun rug heen. We hebben bij de ingang een levende kip gekocht die ze namens ons aan de tijgers gegeven hebben. Beetje jammer, want Mike had zich er op verheugd om ze zelf te voeren. Het zag er uit alsof een kat een klein vogeltje vangt, hap, en het is weg. Er was ook een mogelijkheid om een levende os te voeren aan de tijgers, maar dat ging ons een beetje ver (prijs 180 euro). We zijn eerst met een busje door het park heen gereden. De tijgers hebben daar hele grote kooien waar je als een safari door heen rijdt. Ze hadden daar ook een aantal Afrikaanse leeuwen (in de sneeuw) en nog wat andere katachtige. Na de busrit kon je nog via een verhoogd wandelpad langs een aantal kooien oplopen. Hier was een hele lieve luipaard die Mike wel een “knuffel” wilde geven. Hij sprong drie tot vier meter omhoog, tegen het gaas aan, en was op gezichtshoogte met ons. We hebben hier een filmpje van, maar omdat YouTube ook geblokkeerd is, houden jullie die van ons nog te goed. We hebben echt genoten van het park, de tijgers waren prachtig en we hadden echt weer even een wow-moment.
Na Haerbin zijn we naar Guangzhou gevlogen, naar warmer weer, waar we nu een aantal dagen gaan vertoeven. We hebben tijdens onze reis in Indonesië een Amerikaans stel ontmoet die hier woont en die we nu bezoeken. We hebben genoten in Haerbin, leuke stad met veel sfeer. Het was ook erg leuk om een keer in zo’n grote vrieskist te zitten, beide hadden we nog nooit zo’n kou meegemaakt. De maximum temperatuur overdag was -12, maar omdat er een sterke wind uit Siberië stond was de gevoelstemperatuur stukken lager.
