Haerbin, de groeten uit de vrieskist

Vanuit Beijing zijn we ’s-ochtens vroeg met de trein naar Haerbin gegaan. Dit was een grappige gewaarwording. De trein had een display in de coupe hangen die allerlei informatie weergaf, snelheid (tot 240 km per uur), tijd, datum, binnen en buiten temperatuur. Vooral de buitentemperatuur gedroeg zich eigenaardig. Als je normaal om zeven uur ’s-ochtens in de trein stapt en de buitentemperatuur staat op 0 graden, dan verwacht je dat naarmate de zon hoger aan de hemel komt te staan, dat de temperatuur zal oplopen. Dit was hier niet het geval, zo ongeveer elk uur zakte de temperatuur met 1 a 2 graden. Tegen de tijd dat wij aankwamen stond de thermometer op -12, en dat midden op de dag. We dachten: “Waar zijn we aan begonnen?”.
Eenmaal uit de trein kwamen we er achter dat -12 zeker zo koud aanvoelt als dat het klinkt. Goed ingepakt, tussen vier lagen kleding, hebben we snel een hotel gevonden (met goede verwarming!). Dit was bij een heel leuk oud stel die waarschijnlijk nog nooit buitenlanders in hun hotelletje hadden ontvangen, want ze waren wel heel blij met ons. Toen we aankwamen stond het ijs op het raam van de hotelkamer. Ook op de ramen van de bussen stond een laag ijs en de warmte afvoer van de motoren waren afgeschermd en bliezen de warmte de bus in.
 
  
 
De volgende dag zijn we naar het Germ Warfare Base gegaan, dit is een museum over de vreselijke ‘medische’ experimenten die Japan heeft uitgevoerd op burgers en krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog. Bijvoorbeeld: de ziekten injecteren, hitte en kou testen, uitdroging, op de kop hangen, etc. en dat allemaal op levende mensen. Deze mensen werden als ze de tests overleefde soms levend verbrand om enig bewijs van deze geheime testen te vernietigen. Dit was erg indrukwekkend en bizar. Hierna zijn we terug gegaan naar het hotel om weer even op te warmen. Na de lunch zijn we gaan wandelen door de stad heen, eerst de St. Sophia kerk bekeken. Dit is een Russisch Orthodoxe kerk waar op dit moment een foto tentoonstelling hing over Haerbin rond 1900. Daarna zijn we door de hoofdstraat in de Russische wijk gaan lopen. Deze viel wel wat tegen, de gebouwen waren mooi, zagen er Europees uit, maar ze waren allemaal omgetoverd tot Chinese winkelketens met grote billboards etc. Dit was jammer en deed een beetje af aan de sfeer. Typisch Chinees. Er waren tientallen souvenirs winkels met wodka, baboesjka’s en poppen. Aan het einde van de winkelstraat kwamen we uit bij het Stalin park wat aan de rivier ligt. Tot onze grote verbazing was de hele rivier (groter dan de Waal bij Nijmegen) dichtgevroren. Er lag een laag ijs was dik genoeg om er op te kunnen lopen zonder dat het ijs kraakte (We konden zien dat het ongeveer 10 cm dik was). Het lag er bij als een prachtige schaatsbaan, maar helaas werden er geen schaatsen verhuurd, alleen kon je met een hondenslee een klein rondje over het ijs heen.
 
     
 
De volgende dag zijn we naar het tijgerpark gegaan waar honderden Siberische tijgers wonen. Doordat het die dag sneeuwde lag de omgeving er prachtig bij. We zijn met de bus er heen gegaan en moesten van de bushalte nog een kilometer lopen naar het park toe. Deze wandeling ging door de prachtige, op dat moment witte, uiterwaarden. Ook de tijgers lagen er mooi bij met een laagje sneeuw over hun rug heen. We hebben bij de ingang een levende kip gekocht die ze namens ons aan de tijgers gegeven hebben. Beetje jammer, want Mike had zich er op verheugd om ze zelf te voeren. Het zag er uit alsof een kat een klein vogeltje vangt, hap, en het is weg. Er was ook een mogelijkheid om een levende os te voeren aan de tijgers, maar dat ging ons een beetje ver (prijs 180 euro). We zijn eerst met een busje door het park heen gereden. De tijgers hebben daar hele grote kooien waar je als een safari door heen rijdt. Ze hadden daar ook een aantal Afrikaanse leeuwen (in de sneeuw) en nog wat andere katachtige. Na de busrit kon je nog via een verhoogd wandelpad langs een aantal kooien oplopen. Hier was een hele lieve luipaard die Mike wel een “knuffel” wilde geven. Hij sprong drie tot vier meter omhoog, tegen het gaas aan, en was op gezichtshoogte met ons. We hebben hier een filmpje van, maar omdat YouTube ook geblokkeerd is, houden jullie die van ons nog te goed. We hebben echt genoten van het park, de tijgers waren prachtig en we hadden echt weer even een wow-moment.
 
    
 
Na Haerbin zijn we naar Guangzhou gevlogen, naar warmer weer, waar we nu een aantal dagen gaan vertoeven. We hebben tijdens onze reis in Indonesië een Amerikaans stel ontmoet die hier woont en die we nu bezoeken. We hebben genoten in Haerbin, leuke stad met veel sfeer. Het was ook erg leuk om een keer in zo’n grote vrieskist te zitten, beide hadden we nog nooit zo’n kou meegemaakt. De maximum temperatuur overdag was -12, maar omdat er een sterke wind uit Siberië stond was de gevoelstemperatuur stukken lager.
 
 

Klassiek China

Nadat we onze visum extensie konden ophalen zijn we meteen met de bus naar Tianshui gegaan en de volgende ochtend weer de bus in te stappen richting Xi’an. Na een vreselijk lange busrit door de bergen hebben we een hosteltje gevonden en zijn we meteen Xi’an by night gaan verkennen. De bell-tower en de drum-tower liggen en s’avonds prachtig verlicht bij. Xi’an heeft ook een ‘oude’ stadsmuur (ooit oud, maar zo herbouwd dat hij er spiksplinter nieuw uit ziet) die er ook mooi verlicht bij lag. Verder is het centrum van Xi’an vooral shopping malls, fast food ketens (je wordt er dood gegooid met KFC’s, Mac’s, Dico’s etc) en alles is nieuw en modern. Dit staat in schril contrast met het Terracotta leger wat we de volgende dag bezocht hebben. Het Terracotta leger is toch wel een van de bekenste attracties van China en we hadden hoge verwachtingen, helaas werden deze niet echt waar gemaakt. Ook hier was een grote poppenkast van gemaakt, te veel disneylandachtig gemaakt, veel te veel touristen (en dat voor een doordeweekse dag buiten het hoogseizoen) en de soldaten zelf vielen ook een beetje tegen. Je mag ze alleen van een afstand zien. Je gaat je afvragen of ze wel echt zijn, maar ja, wij zijn geen archeologische experts. Al met al vonden wij het dus een beetje magertjes. S’avonds zijn we naar de moslim wijk in Xi’an geweest en hebben daar een beetje rondgelopen en lekker gegeten. De volgende ochtend hebben we de grote moskee bekeken die wel aardig was (moskee met chinese architectuur) en daarna zijn we op de bus naar Luoyang gestapt.

 

   

In Luoyang hebben we een tour gemaakt naar een tempel berg en naar de Shaolin tempel. De tempelberg was wel mooi, mooie oude gebouwtjes, lekker rustig (komt niet vaak voor in China) en we hebben hier dus eens lekker rond gewandeld. Daarna zijn we naar de Shaolin tempel gegaan. Michael wilde deze graag zien, omdat dit de geboorte plaats is van Shaolin Kung-Fu is. De tempel zelf was erg mooi, lag er prachtig oud bij tussen het groen, normaal heel rustgevend (ware het niet voor de duizende touristen die er rond liepen). De show was ook erg indrukwekkend. Een aantal monniken lieten zien wat ze allemaal konden en dat was niet niks, zeer gaaf!

         

Na Luoyang zijn we naar Pingyao gegaan, een oud stadje waar nog weinig aan verbouwd is. Het stadje zelf is wel aardig, gebouwtjes zien er mooi uit. Maar het was jammer dat je precies kon zien welke straten opgeknapt waren voor touristen (zagen er mooi uit en zaten vol met alleen maar touristen prut winkeltjes) en welke straten nog echt waren (zager er ouder uit en met lokale winkeltjes en mensen die daar gewoon woonde. We hebben hier twee dagen doorgebracht, een half dagje rondkijken en de rest even lekker uitrusten.

  

  

 

Na Pingyao zijn we naar Beijing gegaan. De eerste dag hebben we het Tiananmen plein bekeken. Dit is het grootste plein ter wereld, hij was behoorlijk groot, ook al hadden wij hem groter voorgesteld. Hier hebben we het monument van de ‘peoples hero’s’ bekeken, het mao mausuleum van de buitenkant bekenen, de front gate en ‘the great hall of the people’ (chinees ‘parlement’). Vooral the great hall of the people was erg leuk. Mooi gebouw en leuk om een keer in die hal geweest te zijn, normaal zie je dat alleen bij het nieuws op tv. De rest van het plein was wel aardig, maar niet echt bijzonder. De volgende dag zijn we vroeg opgestaan en zijn we eerst het Mao mausuleum ingeweest (alleen s’ochtens open). Hier ligt de grote boef himself opgebaard. Je ziet er veel chinezen bloemen leggen bij hun ‘held’ en hem eer betonen. Mao zelf ligt er vredig bij en we vonden het leuk om het zo een keer gezien te hebben. Daarna zijn we naar de verboden stad gegaan. Dit is een prachtig paleis, heel groot en mooie gebouwen. Helaas hadden wij al zo veel oude chinese tempeltjes gezien met dezelfde stijl dat wij er wel wat snel op uitgekeken waren, maar desondanks was het mooi. Gelukkig was er een klokkententoonstelling die veel Engelse en Franse klokken tentoonstelde uit de 19de eeuw. Dit zijn echt mechanische meesterwerken, sommige konden chinees meeschrijven op het verstrijken van de uren. Onze derde dag in Beijing hebben we besteed aan het zomer paleis aan de rand van de stad en het olympisch dorp. Het zomer paleis was wel aardig, qua bouwstijl lijkt het op het verboden paleis, maar het ligt meer in een park tussen het groen. Helaas hadden wij de pech dat we er op een zondag waren en dus was het vreselijk druk in het park. We hebben hier een tijdje rondgewandeld en zijn daarna richting het olympisch dorp gegaan. Daar hebben we het birdnest stadion (national stadium) van de buiten kant bekeken (entree vonden wij te duur (6 euro), omdat het een leeg stadion was) en hebben we de Cubicle (het olymisch bad) gezien. Mooie indrukwekkende gebouwen, vooral mooie architectuur. Aan het einde van de dag zijn we nog even naar de nieuwste James Bond film geweest, even lekker relaxen. De laaste dag in Beijing zijn we naar de muur afgereist buiten beijing. We hadden de muur al gezien, maar een oudere versie die van klei gemaakt was en we wilde toch nog even de bekende stenen muur zien. Deze was wel mooi, we hebben er een stukje opgelopen, maar omdat het zo druk was hebben we het kort gehouden.

 

          

  

De plaatsen die in deze post staan kunnen wel onder de kop Klassiek China gezet worden. Het is het beeld dat de meeste mensen hebben als ze aan China denken. Wij vonden dit deel het minst leuke deel van alle plekken die we tot nu toe in China gezien hebben. De gebouwen zijn wel mooi, maar ze lijken allemaal op elkaar, als je er een gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Verder is alles te touristisch, massa’s en massa’s touristen kom je tegen wat de sfeer niet leuker maakt. Bovendien zijn de Han Chinesen het minst interessant in onze ogen, ze hebben nog weinig eigen cultuur over en alles is zo gemaakt. Dit vonden wij erg jammer, we hadden hogere verwachtingen van dit deel van China omdat iedereen het altijd hierover heeft. De siteseeing valt wel een beetje tegen hier. Chinesen maken van alle sites een disneyland, met mega lcd schermen, KFC’s, hoge entreeprijzen, toeristenwinkels, opdringerige verkopers, prachtige aangelegde omgeving (overdreven) en veels te veel touristen. Alle charme is daardoor weg. Bovendien vallen de attractie zelf vaak ook al tegen. Is helemaal niet oud, kopie van het oude (ze kopieren hier echt alles). Tijdens de culturele revolutie was alles hier afgebroken en nu proberen de krampachtig om het weer opnieuw na te bouwen, maar ze pakken het in onze ogen verkeerd aan. Door buitenlandse touristen wordt dit ook wel de ‘Chinees Tourism Kiss of Death’ genoemd. Toch hebben we het wel leuk gehad, hebben we dit ook een keer meegemaakt, maar het is niet iets om van weg te dromen.

Veelzijdig Gansu

Wellicht is het jullie de vorige keer ontgaan, maar wij kunnen vanuit China niet onze eigen weblog updaten vanwege “The Great (fire)Wall of China”. We merken dat ook een aantal webpagina’s buiten onze weblog geblokkeerd zijn, daarom sturen we het voorlopig het verhaal via de mail naar Nederland waar hij door Eibert en/of Theo op onze weblog gezet wordt. Zo kunnen we jullie toch up-to-date houden van onze avonturen in China.

Na een treinreis van 34 uur (twee treinen in drie dagen) zijn we in Liuyuan aangekomen. Hier hebben we een nachtje overnacht omdat Michael een beetje aan de schijt was en hebben we de volgende dag het laatste stukje per taxi afgelegd (2 uur) naar Dunhuang. De volgende dag hebben we een fiets gehuurd en zijn we naar de Mogao Caves gefietst (27 km enkele reis). De fietsen waren van echte Chinese kwaliteit, te klein en heel krakkemikkerig. Het was dus wel even bikkelen, want de hele weg ging vals plat omhoog. Daar aangekomen schokken we wel heel erg van de entreeprijs, die was fors omhoog gegaan ten opzichte van wat de Lonely Planet aan gaf (van 11 euro naar 20 euro p.p.). Maar omdat we dat hele eind gefietst hadden zijn we toch maar naar binnen gegaan. Je bent verplicht om in een groep naar binnen te gaan en we waren precies op tijd voor de Engelstalige tour. De andere vijf mensen in de groep waren op de wonderbaarlijke leeftijd tussen de 80 en 85 jaar en reisde ongeorganiseerd door China. Ze hadden prachtige verhalen te vertellen over reizen van vroeger. De grotten vielen een beetje tegen. Ze waren wel mooi, maar zeer overprijst en we hebben veel mooiere gezien. Na twee uur rondgelopen te hebben en een lunch in onze buik zijn we terug gefietst naar Dunhuang, dit keer ging het beter gezien de weg omlaag ging.

   

De volgende dag zijn we met de bus naar Jiayuguan gegaan. De dag daarna zijn we eerst naar de Chinese muur geweest. Hier hebben we lekker een uurtje op gewandeld, lekker rustig, waren maar drie andere mensen. Jiayuguan is het begin van een Chinese muur. Er is niet een Chinese muur, maar heel veel stukjes die door de verschillende dynastieën zijn gebouwd. Na een lekkere wandeling zijn we naar het Jiayuguan Fort gegaan, dit is het grote fort waar de muur begint. Hier hebben we een tijdje rond gelopen en in het museum een mooie expositie over de muur gezien. Fort was wel mooi, maar helaas was bijna niks authentiek, want in de jaren tachtig is het hele fort geheel opnieuw gebouwd (zoals veel Chinese toeristen attracties).

   

Vervolgens zijn we afgereisd naar Xiahe, waar zich het grootste Tibetaanse klooster buiten Tibet bevindt. Deze plek was pas twee weken weer open voor toeristen, dit gevoelige gebied was sinds de Tibetaanse opstanden afgesloten. Dit is een gigantisch klooster complex met 1200 monniken. De sfeer op straat is heel relax, veel verschillende mensen die er allemaal prachtig traditioneel gekleed bij lopen. De eerste volle dag hebben we een rondleiding genomen door het klooster. S’avonds hebben we lekker gegeten met een stel Amerikaanse toeristen die we daar tegen gekomen waren, o.a. Momo (soort dumpling), Tsampa (kaasballetjes), Yak burger en een glas zoute yak melk thee. De volgende dag hebben we lekker gewandeld over de heuvels en hebben we genoten van het uitzicht over het dorp. Daarna hebben we nog twee dagen gewacht in Xiahe tot we op maandag in Lanzhou het visum konden aanvragen (ma-vr). Dit kwam niet verkeerd uit omdat we nodig een keer rust nodig hadden. Straks moeten we immers met een nieuw visum weer hard door.

         

 route