Zuid Vietnam

Vanuit Phnom Penh (Cambodja) zijn we aangekomen in Saigon: Een metropool met vijf miljoen inwoners, drie miljoen scooters en de straten vol met “spaghetti” (stroomkabels). Mike heeft dezelfde avond gelijk voetselvergiftiging opgelopen, de kip met rijst was de boosdoener. Dus hebben we een dagje rust gehouden totdat niets meer ongecontroleerd het lichaam verliet. Om niet gelijk te hard van stapel te lopen zijn we naar het voormalig paleis gegaan in de binnenstad. Dit paleis was van belangrijke betekenis voor en tijdens de Vietnam oorlog, omdat hier de machthebbers gevestigd waren. Na veel bling bling en foto’s kijken zijn we naar het oorlogsmuseum gegaan. Deze had een overdosis anti-amerika propaganda en vertelde niks over waarom het allemaal begonnen is, erg teleurstellend.

   

 

Een dag later zijn we met een tour naar de Cao Dai Tempels gegaan. We zaten in een busje met een grote Indonesische familie. De zoon was  op huwelijksreis en de rest van de familie ging mee Het was erg gezellig en zo was de twee uur durende busreis snel voorbij. Bij de Cao Dai tempels aangekomen hebben we een mis bijgewoond waarbij verschillende geloven (Boeddhisme, Confucianisme, Islam, Christendom, het Hindoeisme) samen bidden. Wat een prachtig voorbeeld van hoe het ook kan en toeristen zijn hier meer dan welkom om een mis bij te wonen. Dit in tegenstelling met verschillende moskeeen waar wij als niet-moslims niet inmochten (Maleisie, Brunei, Singapore).

Na de mis zijn we naar de Cu Chi tunnels gegaan. Hier hebben de Vietnam Communists (Viet Cong) hevig gevochten met de Geallieerden. Ze verscholen zich in tunnels en gebruikten allerlei akelige vallen. Na een propaganda filmpje over de liefelijke Vietnamezen en de kwaadaardige-Amerikanen hebben we zelf een stuk door een tunnel gelopen, die was aangepast voor de grote Europeanen. Het is erg benauwd en nogsteeds erg smal in de tunnels. De gids had zelf voor de zuid-Vietnamezen gevochten en had boeiende oorlogsverhalen te vertellen. Bij het complex konden we ook schieten met allerlei geweren, wat wij niet gedaan hebben omdat het nogal raar aanvoelt na alle oorlogsverhalen. (Geloof het of niet: In Phnom Penh is er een schietvereniging waar je op kippen kan schieten met allerlei geweren) Na de tour zijn we nog even een hamburger wezen eten en vroeg naar bed gegaan want de bus zou ons de volgende ochtend naar Da Lat brengen.

  

Niets te zien?            Tadaaaaahhhh…. daar is ze! 

Na een hele dag in een slome bus te hebben gezeten waren we aangekomen in Da Lat. Tussen de 15 en de 25 graden en veel regen: Het voelt bijna aan als thuis, heerlijk! We hadden wel weer zin in een activiteiten dus hebben we een “bike en hike” tour en Canyoning geboekt. Met de “bike en hike” tour hebben we met de mountainbike een goed uur gefietst om naar een top op 2100 meter te lopen. Vanuit daar hadden we een mooi uitzicht over de stad en de omgeving. We hebben hier geloten van de lunch die onze twee gidsen meegenomen hadden. Vanaf de top hebben we dezelfde tocht teruggemaakt waar we alleen nog gestopt zijn bij een “traditioneel” dorp, die eigenlijk niet zo traditioneel meer is. Na een volmaakte dag zijn we naar ons vertrouwde lokale eettoko gegaan voor een lekkere rijsmaaltijd.

  

De volgende dag werden we opgepikt van het hotel om te gaan Canyoningen: Ofterwijl een Adrinalinekick krijgen door te abseilen door verschillende watervallen, freejumps te maken en door natuurlijke waterglijbanen naar beneden te glijden. Vooral de sprong vanaf zeven meter hoog in het water was erg gaaf (en eng)!

 

We zijn de volgende dag met de bus naar Nha Trang gegaan, waar we even bijkomen voordat we naar Hoi An gaan (12 uur met de bus). Nha Trang is kort samengevat: Toeristische, duiken/snorkelen, strand en een biertje drinken. Dus niet echt iets om lang te verblijven.

Cambodja

We zijn aangekomen op vliegveld Siem Seap vanuit Kuala Lumpur. Dankzij de hulp van een scouterrijder hadden we snel een goed en goedkoop hotel gevonden. De rest van de dag hebben we niet veel gedaan, lekker geluierd en een beetje over de markt heen gelopen.

  

De dag daarna zijn we naar de Angkor tempels geweest. Vroeg opstaan, want we wilde zo veel mogelijk doen in 1 dag (je koopt namelijk een 1 of 3 dagen kaart daar). De eerste tempel die we bezocht hebben was de Angkor Wat, de grootste en mooiste tempel. Deze tempel was prachtig, heeeeel indrukwekkend. Daarna zijn we naar Angkor Thom gegaan wat de meeste tempels omvat. Hier hebben we meerdere prachtige tempels bekeken waaronder Bayon, die bekend staat om zijn grote boedha hoofden. Daarna zijn we naar een paar kleinere tempels gegaan en als laatste hadden we Ta Prohm gedaan. Deze tempel is misschien nog wel het bekendst, omdat hij een Indiana Jones gevoel geeft. Er zijn namelijk een aantal bomen over de tempels heen gegroeid. Deze tempel is ook gebruikt in een van de Lara Croft films. Aan het einde van de dag zijn we nog naar een van de waterwerken daar geweest wat ook heel indrukwekkend was. Dit was een door mensen gegraven meer van 8 bij 2,4 km. Is zeer indrukwekkend als je bedenkt dat dat meer 1000 jaar geleden met de hand gegraven is. Een zeer groot baggergat.  

  

   

   

Na Siem Reap zijn we naar Phnom Penh gegaan tijdens onze makkelijkste reis tot nu toe. Het hotel had de ticket geregeld, we werden opgepikt bij het hotel, naar het bus station gebracht en op de juiste bus gezet. Toen we aankwamen stond er weer iemand met een papier met onze namen er op om ons naar het Phnom Penh vestiging van hetzelfde hotel te brengen. We hoefde een keer niks zelf te doen. Het hotel had ook onze visa voor Vietnam geregeld, we hadden onze paspoorten in Siem Reap afgegeven en een paar dagen later kregen we ze in Phnom Penh weer terug met visum.

In Phnom Penh hebben we het genocide museum bezocht waar je wel ff lijkbleek van wordt. Het laat de vreselijke tijd van de Khmer Rouge zien. Het gebouw wat nu het museum is was voor de Khmer Rouge een middelbare school wat door het regiem omgebouwd is tot een martel gevangenis. Er staan nog oude martel werktuigen en er hangen veel fotos van mensen die daar ter dood gebracht zijn. Z’o'n 20.000 mannen, vrouwen en kinderen (sommige nog babies), maar 20 mensen hebben het overleefd. We werden er echt stil van, dit raakt je heel erg. Verder is er info te zien over het regiem in het algemeen, wie het waren, wat hun idealen waren etc. De volgende dag zijn we naar een van de Killing Fields gegaan waar ‘tegenstanders’ van het regiem omgebracht werden. Dit was ook heel indrukwekkend, overal zie je gaten in de grond en soms staat er een bordje bij met hoeveel mensen er in dat graf lagen. Ook hier werden we wel ff stil van.

  

   

Om de dag met iets positiefs af te sluiten hebben we een rondje door de stad gereden, langs het onafhankelijks monument, presidentieel paleis en een Pagoda. Niet heel bijzonder, maar toch leuk om even gezien te hebben.

Cambodja was een heerlijk land. De mensen daar zijn zo vriendelijk en er is sight seeing waar je wel ff een wow momen van krijgt. Zowel op het gebied van tempels als van het oorlogs verleden. We hebben genoten van Cambodja, op naar Vietnam.

West Maleisie

We zijn vanuit Yogyakarta aangekomen in Kuala Lumpur (KL). De attractie van KL is natuurlijk de Petronas torens die beide 452 m hoog zijn. We konden alleen de brug bezichtigen op een hoogte van 170m, fraai uitzicht! Vooral de hoeveelheid lampjes van het aantal verdiepingen in de lift was al een attractie opzich.

We hebben nog wat inkopen moeten doen en KL is wel een goede plek! Shopping malls met meer dan 300 winkels, bioscopen, bowling centra’s en een attractie park. Het kan niet gek genoeg zijn hier.

Even een paar dagen uitblussen in een Nederlands klimaat: Cameron highlands. Veel regen bij een aangename temperatuur (15-20 graden). Heerlijk! Wat voelen we ons weer energiek! Onafhankelijkheidsdag vieren ze hier met optreden van allerlei groepen gevarieerd van dans tot vechtsport demonstraties. We hebben ook genoten van de fraaie uitzichten van theeplantages, natuurlijk onder het genot van verse thee. We hebben daar ook een keer “steamboat” geprobeerd. Dat is een chinees fondue met vlees, vis en groenten. Er zat zelfs een kwal tussen die na het koken wel erg klein was geworden en eigenlijk heel neutraal smaakte.

Wij zijn na de Cameron Islands naar Ipoh gegaan (een vies stadje) om daarna naar Perenthian Kecil te gaan. Perenthian Kecil is het “goedkoopste” eiland van de Perenthians. Hier heeft Jantien een dagje gedoken bij een wrak van een vrachtschip dat suiker vervoerde (bijnaam suckerwreck en gezonken in 2000) en Mike heeft gesnorkeld op verschillende plekken rond het eiland, hij heeft nog grote zeeschildpadden, kleine haaien (tot 1m) en veel leuke kleine visjes gezien. Het eiland heeft niet zoveel meer te bieden, dus zijn we de volgende dag weer opweg gegaan. We hoorde onderweg dat de situatie in Thailand niet stabiel is, dus zijn we in Kota Bahru gestopt en hebben we informatie vergaard over Thailand. We hebben hierop besloten om terug te gaan naar Kuala Lumpur.

  

De ramadan is hier aan de gang en gedurende de dag was het in het Noorden van Maleisie moeilijk om aan eten te komen. De meeste restaurants sluiten hun deuren of verkopen gewoon geen eten als het licht is. Lang leve de Chinezen, die hadden hun restaurant nog wel gewoon geopend.

De situatie in Thailand is nu erg onzeker en daarom hebben wij besloten om naar Cambodja te vliegen. Tevens zijn veel stakingen aangekondigd in het openbaar vervoer en daar willen wij geen last van krijgen, vooral niet als het daar uit de hand dreigt te lopen als je er eenmaal bent. We waren eerst van plan naar China te vliegen, maar de visa procedure is nu te streng voor ons. Deze is nu streng omdat de Paralympics nog aan de gang zijn. Wij hopen dat deze restricties snel opgeheven worden en dat hierdoor backpacken weer mogelijk is.

De Onderwaterwereld

Tijdens onze reis heeft Jantien een aantal keer gedoken en Mike een aantal keer gesnorkeld. Om iets van deze mooie ervaringen vast te leggen hebben we een wegwerp onderwatercamera gekocht. En je raad het al, deze foto’s zijn nou klaar! Zie hier de onderwaterwereld:

                         

De Highlights van Java

Na drie dagen shoppen in Legian (Bali) voor een aantal mooie schilderijen zijn we op reis gegaan naar onze eerste bestemming op Java, Cemoro Lawang (twee dagen reizen met lokaal transport). Dit toeristische bergdorp grenst aan de vulkaan Bromo en Serenu. Mount Serenu is het grootst en is gevaarlijk actief, terwijl Bromo alleen wat stoom uitblaast. We hebben een volledige dag rondgelopen in dit karakteristieke maanlandschap. Vanaf een grote afstand hebben wij de Seneru nog meerdere keren as zien uitspuwen. Dit was allemaal erg indrukwekkend.

We hebben voor dezelfde prijs als een touringcar bus een minibus kunnen krijgen naar Prambanan. Wij besloten om als een van de weinige toeristen in de buurt van de Prambanan tempels te blijven slapen. Helaas hadden we door de vertraging van de minibus de voorstelling bij de Prambanan gemist. De volgende dag zijn we bij de Prambanan tempels gaan kijken. Doordat een aardbeving in 2006 de meeste tempels beschadigd heeft, konden wij niet in de grote tempels.

We kwamen bij de tempels een groep Indonesiese scholieren tegen die engels probeerden te oefenen op ons. We hebben leuke gesprekken gehad met de docenten. Voor de jonge studenten hebben we een verhaaltje opgeschreven in het schrift zodat ze thuis kunnen ontrafelen wat het betekend.

De volgende dag zijn we naar de Borobudur gegaan, waar wij het indrukwekkende bouwwerk hebben kunnen bewonderen. Helaas waren er veel buddha’s zonder hoofd, tot onze verbazing vonden we ook nog een lachende buddha (zie foto). Zoals bij veel touristische plaatsen in landen als India en Indonesie staat er bij de uitgang een hele creepshow op je te wachten: Mensen zonder ledematen, ogen, bolle ruggetjes, maar ze weten maar al te goed “money” te roepen. We zijn met paard & wagen terug gegaan naar het busstation, waar wij terug zijn gegaan naar Yokyakarta.

De volgende dag hebben we door Yogyakarta (yogya) heen gewandeld en zijn nog een oud-koloniaal gebouw tegen gekomen en een kunstmarkt. Maar eigenlijk had Yokyakarta niet veel voor ons te bieden. We zijn ’s avonds alsnog naar de Prambanan-ballet gegaan, deze worden twee a drie keer per week gegeven. Bij deze voorstelling staat de Javaanse dans centraal met een romantisch hinduistisch verhaal over een prins die de prinses red uit de handen van de gemene koning. We vonden deze voorstelling een mooie afsluiting van Indonesie!

We zijn 27 augustus op reis gegaan naar Kuala Lumpur.

Wat vonden wij van Indonesie? Een land met een goede mix tussen cultuur & activiteiten en vooral dat de mensen hier zo spontaan reageren op toeristen. Er is eigenlijk maar een ding waar je serieus rekening mee moet houden en dat is dat de moskee om half vijf ’s ochtends begint te zingen en daarna het leven hier begint. We horen een hoop verhalen over dat Indonesie zo erg is met overprijsde tickets en allerlei oplichtingspraktijken. We zijn er in eentje ingestonken die achteraf wel slim in elkaar gezet was, maar dit is alleen op plaatsen als bus en trein stations het geval.

De truc was alsvolgd (heeft ons 3 euro gekost). De situatie was dat wij met vollebepakking naar de bus gingen en in Indonesie zit de bus vol met verkopers die er uitstappen als de bus vertrekt en de buschauffeur en zijn hulpje hebben geen uniform, dus deze zijn niet te herkennen als de bus niet is vertrokken. Een persoon die redelijk engels spreekt spreekt ons aan dat hij op ons had gewacht want we waren de enige toeristen in de bus. Hij maakt een praatje om een beetje vertrouwen te krijgen. Dan is er nog een tweede persoon die zich voordoet als reiziger met dezelfde bestemming en die maar al te graag uitlegd hoe het systeem werkt. De eerste persoon vroeg heel sneaky hoe zwaar de bagage was (middenin een gesprekover reizen), die informatie heeft hij verteld aan een derde persoon terwijl wij met “de reiziger” aan het praten waren. De derde persoon kwam er ineens bij met de melding dat onze bagage te zwaar was. Er stond op onze ticket dat de bagage maximaal 10kg mag zijn. Het klopt ook dat onze bagage te zwaar was, maar achteraf kwamen we erachter da het niemand iets kan schelen. We hebben om die reden 50.000 extra moeten betalen voor twee te zware tassen. Toen de bus vertrok hebben wij de drie figuren niet meer gezien. Onze policy was sindsdiengewijzigd: alleen betalen aan de chauffeur, officieel ticketbureau of achteraf betalen als je aankomt.